Uykusuz kalır mısın kitaplarıma, dudaklarımda hüzün, avuçlarımda sevinç, kulak verir misin çığlıklarıma. Dağları aşarak gelmişim sana, demir kapıları kırarak, ışık olur musun karanlıklarıma.

Ömrüm diyorum şimdi ömrüm üzgün bir çocuksun sen ve yalnız öyle kal çünkü bu dünyada sana en çok mutsuzluk yakışıyor.

Sessizce çekip gidiyorum şimdi, sessiz ve kimliksiz, belki yine gelirim, sesime ses veren olursa bir gün.

Kuşları ürkütülmüş bir dal gibiydin, öylesine mahzun.

Ve hep bir şeyler eksik gibi, bir şeyler bekler gibisin.

Belki yine gelirim, sesime ses veren olursa bir gün.

Bir yolcu hüznüyle geçip gidiyor ömrümüz.

Yalnızdım, yapraklarım dökülmüştü bir bir.

Bu nasıl bozgun bu nasıl yıkılmak böyle.

Dinmeyecek sanki keder, böyle giderse.

Parçalanmış bir gökyüzüdür yaşamak.

Hüzünlenmeye bile zaman yok artık.

Kuşlar nereye sığınır akşam olunca.

Sular bulutlanır sen susarsın.

Acılar bitecek bir gün.

Geçiyordum, hayal kırıklığına uğradım.

Sabır... Üstünde kara bulutlar olan bir grilikti sabır. Umuduysa sarıya boyuyordum; tıpkı sabahları birkaç saat görebildiğimiz güneş gibi. Hemen gökte yükselip evin ardından gözden kayboluyor ve sonsuz bir maviliği seyretmek zorunda bırakıyordu bizi.

İşte ben hep böyle garip mahzun, Bir şey beklermişcesine yaşıyorum…

Gelir gibi yapıp köşeden 'U' dönüşü yapıyor mutluluk. Bir türlü mutlu olamadık bizde, ama hala U/mutluyuz.

Dalda muhabbette kumrular, bana ayrılığı sordular. Dedim afet, yangın, dedim kar. Dedim adet aşkı vururlar.