İşte ben hep böyle garip mahzun, Bir şey beklermişcesine yaşıyorum…

Hayallerimizin gerçek olacağı günler gelecektir.

Hayal edilecek bir şey vardır, Yerine getirilecek bir istek, Doyurulacak açlık, Cömert bir yürek, Uzanmış açık bir el, Canlı canlı bakan gözler vardır. Bir yaşam vardır, yaşam, Bölüşülmeye hazır.

Umut, altın bir kuş olmalı, yaşamak için yakalamak istediğimiz.

İnsan ne kadar az umarsa yaşamında bir o kadar daha rahattır.

Ben Kendimi yaşamdan pek bir şey ummamaya alıştırdım.

Artık hayal kuramadığımızda ölürüz.

Ne çare; insan hayalsiz yaşayamaz.

İnsan umudu taşıdı, kimisi kırdı umudu. Lâkin kiminin sahip olduğu tek şey oydu, hepsi buydu.

Daha iyisini tanımayan ve kıyaslama yapamayan bir insanın kendi yaşama şekliyle yetinip memnun olması olağandır.

Umudunuz bitmeden ömrünüz bitmesin!

Gün ola devran döne. Umut yetişe.

Sen gel bizi yeni vakitlere çıkar.

Kırarlar diye hayal kurmaktan vazgeçilmez.

Hiç ummadığın yerde, nâgâh açılır perde, derman erişir derde.

Kimse bilmez bir ömür sürüklendim. Her sabah yeniden ümitlendim. Bakıp aynaya ne sözler verdim.

Ümit, benim ruhumun zarurî ihtiyaçlarındandır. Bir nebat nasıl gıdasız, havasız ve ziyasız duramazsa, benim ruhum da ümitsiz yaşayamaz.

İnsan alemde hayal ettiği müddetçe yaşar.

Umutlarınız, hayalleriniz ve arzularınız akla uygundur. Eğer sadece onlara izin verirseniz, sizi bulutların ve fırtınaların üstünde havada tutmaya çalışırlar.

İyimser, uçurtmasının ne kadar yükseğe uçacağını hoş bir şekilde düşünür; kötümser, uçurtmasının ne zaman düşeceğini üzülerek merak eder.