Ne yazık ki, birisi tecrübe kazandıkça, gençliğini kaybediyor.

Nasıl gemide giderken ilerlememiz kıyıdaki nesnelerin geri çekilmesiyle, dolayısıyla da küçülmesiyle kendini belli ediyorsa, ihtiyarlamamız da büyük yaşlardaki insanların bize genç görünmeleriyle kendini belli eder.

Gençlik, sahip olunmaya değer tek şeydir.

Yeniden genç olmayı istemiyorum, tek istediğim yaşlanmaya devam edebilmek.

İnsan, gençlikte dilediğine ihtiyarlıkta bol bol sahiptir.

Yaşlılar bir zamanlar gençti, gençler hiç yaşlı olmadılar.

Gençlikte sevmek için yaşarız, yaş ilerledikçe yaşamayı severiz.

Çünkü beklenenden tez düştü ak'lar çocuk sakallarıma.

Gençlik zemânının kıymetini biliniz! Bunu, oyun ile, fâidesiz şeylerle geçirmeyiniz! Ceviz ve kozalak gibi fâidesiz şeyler arkasında gençliğini tüketenler, sonunda pişmân olurlar, âh ederler.

Geçti geçmez dediğimiz zaman, kuşları unuttuk...

Öyle çabuk geçiyor ki günler. Hele sen de bir bak hayatına. Daha dün doğmuşuz sanki. Yeni okula başlamışız, Yeni sevmişiz. Öyle çabuk geçiyor ki günler. Hele sen de bir bak hayatına. Yarın bitecek sanki her şey. Yarın ölecek gibiyiz. Daha doymamışız yaşamasına. Günlerimiz dün bir, bugün iki. Sakın bir şey bırakma yarına. Yarın yok ki.

Zaman içinde hiç kimse “aynı kişi“ olamaz.

İnsan bir şey yapmaya hep geç kalırdı.

Zaman içine atıldığımız şiddetli ve değişmez bir debisi olan azgın bir nehirdir ve kaybolmak mutlaktır bir yerinde zamanın. İşte ölüm diye bildiğimiz şey de bundan başka bir şey değildir.

Eğer birinin hayatını daha iyi yapmıyorsan, zamanını harcıyorsun demektir!

Bilge birinin dediği gibi hayat çok kısa ve öğrenecek de çok şey var.

Tek bir günün sırası gelsin diye yaşam boyu bekliyoruz.

Durursa anlaşılır saatin kaç olduğu

Herkes ne zaman ölür; elbet gülünün solduğu akşam!

Aşka harcanmayan zaman, ziyandır.