Felsefe, mekanı boşluk, hedefi sonsuzluk olan, bir bilgi serüvenidir.

Hayat öyle bir biçimde olmalıydı ki, her anı anlamlı olsun!

Gerek değer atfetme, gerekse değer biçme değerlendirileni değil, olsa olsa değerlendireni ele verir.

Ve kendi hüsnümü başlardım önce sevmekten. Bu ruh için bir hak: Biraz da kendini sevmek değil midir yaşamak!

En geniş biçimde ele alınan felsefe, değer açısından varoluşun eleştirel incelemesidir.

Bilgeliğin temeli boş şeylerden hoşlanmamaktır.

Derin bir denizin dibine çökmüş bir hazine aşk denen...

İnsani şahsiyetin, varoluş değerinin yükseltilmesi her felsefenin nihai hedefidir.

Örneğin ölümü ele alalım. Çabalarımızdan büyük ölçüde kaçınıyor. Bunu geciktirmek için olağanüstü çaba harcıyoruz ve sık sık müdahalesini trajik bir olay olarak görüyoruz. Yine de onsuz yaşamakta zorlanırdık. Ölüm hayatımıza anlam verir. Zamana önem ve değer verir. Çok fazla olsaydı zaman anlamsız olurdu.

Eğer bir insanın hayatından daha değerli bir şeyi yoksa onun hayatının da değeri yoktur!..

Gerçek iyilikler, ancak güzel erdemlerdir.

Felsefe, inanılanın inanılmaya değer olup olmadığını araştırmaktır.

Biz, insanları kendi değerleri için değil, bizde buldukları değerlerden dolayı severiz.

Ne kadar hayatla yaşarsan o kadar ölümle ölürsün ve bir yerde öldükçe, oraya ait olmaya başlarsın.

Hayat yaşamaya değer.

Yaşam öylesine zavallı ki ölümsüz olmaya değmez.

Kâinat içinde her zerre bir alem olduğu gibi, insanlıkta da her insan bir kâinattır.

Mutlu domuz olmaktansa, mutsuz insan ol.

Kuş olsaydık, Uçma yeteneğini ahlaki açıdan değerli olarak ilan ederdik. Balık olsaydık, sualtı yaşama yeteneğini ahlaki açıdan değerli olarak ilan ederdik. Fakat açıkça kendi kendine ilgilenen bildirilerimizin yanı sıra, insan zekası hakkında ahlaki açıdan değerli bir şey yoktur.

Sevginin yokluğunda, uğruna savaşmaya değer hiçbir şey yoktur.