Hayat, ona ilgi duyan herkes için bir anlam ifade eder.

Hayat sade olmalı, ama yalın olmamalı.

Hayat, uzun yaşayanlar için bile kısadır.

Yaşadığım hayatın hayat olmadığını, öleceğimi öğrendiğim gün anladım.

Yalnızca yaşamak bile, başlı başına bir çığlıktır.

İnsan hayatım dediği şeyin içini pek az doldurur, hem de gülünç derecede az.

Hayata değer vermeyen onu hak etmemiştir.

Faydasız bir hayat erken bir ölümdür.

Faydasız bir hayat erken bir ölümdür.

Ebedi hayatın ne olduğunu bilmem ama, bu dünyadaki hayatımız kötü bir şakadan ibarettir.

Bilmek çok önemliyken, yalnızca yaşamak o kadar da önemli değildir; bilgisiz bir yaşam gerçek olmaz.

Tek bir bulutun güneşi tamamen örtebileceği akıldan çıkmamalıdır.

Hayatın anlamı insanın doğasına saygı gösteren kişisel bir ahlâk geliştirmek ve bu ahlâkla yaşamaktır.

Önemli olan hayatınızdaki yıllar değil, yıllarınızdaki hayattır.

Zâten inancımız olmasa, vâr olmanın anlamı anlamsızlıktan başka bir anlama gelir miydi?

Hayat öyle bir biçimde olmalıydı ki, her anı anlamlı olsun!

Kimileri Gül dediler, ömür boyu güldüler; Kimileri de Gül dediler, Gül uğruna öldüler.

Güç ancak ölüleri korur.

O kadar çok tanımı var ki şiirin. Neredeyse herkes için farklı bir anlamı, farklı bir duruşu var. Yine de insanın kalbinden geçenleri, içinden geldiği gibi ortalığa dökmesi diye bir tanım getirebiliriz belki.. Benim içinse şiir, kendimi ifade etme yöntemi. Bir çeşit konuşma. Ya da hatıralara uğrama metodu. Hayatın koridorlarında savrulup giderken , "bir dakika ben de buradayım" diyebilmektir diye düşünüyorum.

Şiirden önce aşk vardı, şiirden sonra ölüm var.