Yalnız bir insanla arkadaşlık et, herkesten çok konuştuğunu göreceksin.

Sessiz değilsin. Büyük bir gürültünün içindesin, duymuyorlar.

Sustu. Konuşmak gereksizdi. Bundan sonra kimseye ondan söz etmeyecekti. Biliyordu; anlamazlardı.

Biriyle konuşup bölüşmedin mi, en güzel anılar boynu bükük öksüz çocuklar gibi kalıyor.

Tartışmacıların fikirleriyle birbirlerini ikna etmeyi başardığı bir münakaşaya daha hiç tanık olmadım.

Bir insan eğer hiç kızgınlık göstermiyorsa bir sorun olduğunu düşünürüm. Muhtemelen beyni doğru çalışmıyordur.

Sosyallikte sembol kullanma, çarpıtma, acımasızlık ve kırılganlık, yalnızlıkta ise kabullenme, işaret kullanma, merhamet, meşru müdafaa ve dayanıklılık vardır.

En cesur kişiler bile, ani şeylerden korkarlar.

Mizah, neredeyse her zaman makyaj yapmış öfkedir sanırım.

En önemli şeyler en zor söylenir, çünkü kelimeler anlamını eksiltir.

Tutku kendi karanlığını en çok gizlediği zaman belli eder kendini,tıpkı en karanlık göğün en azgın fırtınayı bildirmesi gibi..

Korku insanı acımasız yapar.

Sabırsızlık korkudur.

Aylardır dostlarıma kızgınım. Beni terk ettiklerini düşünüyorum.

Sadece söylemek zorunda olduğum şeyleri dinleyecek birini istiyorum.

Anlaşılmak bir lükstür.

Sevgi ve nefret birbirinden ayrılamaz; çünkü yalnızca nefret etmeyi bilenler sevmeyi bilir.

Köpeğimi bile başkasına daha çok ilgi gösterdiğinde kıskanırım.

Hayat, hep bir çelişkilerle baş etme, hep bir karar verme, seçim yapma zorunluluğunda bırakıyor insanı. Çelişkiler bazen gerçekten çok yorucu ve yıpratıcı olabiliyor. Bir karar vermek gerekiyor hayatta ve o kararı her zaman o kadar kolay veremeyebiliriz ama ciddi bir baskı da var. Çelişkili olmama talebi var reel hayatta. Bu çelişkilerden yorulduğumuz an da kendimizi biraz daha emniyette, daha az sorgulanacak, daha az yargılanacak bir alana almaya çalışıyoruz. Ama o emniyetli köşeler de şu açıdan pek emniyetli değil; orada hiçbir iletişiminiz olmadığı için, insanlardan size, sizden insanlara hiçbir akış olmadığı için de bir nevi hayattaki bağışıklık sisteminiz çökebilir. Aslında o yüzden de sadece mecburen değil belki de o gidiş gelişler. Bir şekilde ne kadar tehlikeli görürseniz görün oraya dahil olmanın size getirdiği bir takım konforlar var. Rahatlamalar var, onay alma ihtiyaçları var.

Bireysel insanın ebedi arayışı, yalnızlığını parçalamaktır.