Farkettiklerin bile yetmesin, baktıkların anlamını yitirsin, hatta sen de; gör!

Bir şeyi görebilmek için onu anlamak gerekir.

Görülmesi en güç olan şey gözümüzün önünde duran şeydir.

Duyduklarımızdan çok gördüklerimizden daha az ikna oluruz.

Gözler sadece zihnin algılamaya hazır olduğu şeyleri görür.

Sessizlik kulaklarla duyulabilen bir şey. Bunu da yeni öğreniyordum.

Bir seyi ANLAMAKLA bir şeyi GORMEK farklı şeylerdi.

Bu gözün tek kusuru, gerektiğinden fazla görüyor olması.

Bakarlar, görmezler; duydukları halde işitmezler, ve onlar, anlamazlar.

Sıkça bir şeyi yüz kez, bin kez görüyorsun, ilk kez gerçekten görene kadar.

Açıkça görmek lazım. Her bakan göremez, görmek için bakmak lazım.

Her şeyi birden görmeye kalkarsak hiçbir şey göremeyiz.

“Ve ben ara sıra gördüm / insanın gördüğüne inandığını”

Bir şiiri okumak, onu gözIerimizIe işitmektir; bir şiiri dinlemek ise onu kuIakIarımızIa görmek.

İnsan karşı koymaya yetecek güç bulmadan saldırganı algılamaz.

Yalnızca gözlerinle gördüklerine inanırsan başın çok derde girer, beladan kurtulamazsın, çamura saplanırsın.

Hayatta görmek istediğimizi görürüz.

Bir kuşu özgür olduğuna ikna edebilmek niye dünyanın en zor işi?

İnsanları uyandırmak gerek. Şeyleri algılama biçimlerini altüst etmek. İnsanları kızdıracak, kabul edilmez imgeler yaratmak lazım. Pek güvenilir olmayan, tuhaf bir dünyada yaşadıklarını, sandıkları gibi bir dünyada bulunmadıklarını anlamalarını sağlamak.

Çocukken gördüklerimizi ve hissettiklerimizi kendimizden ayırt etmek şimdiki gibi alışkanlık haline gelmemişti henüz. Sanki tümü tek bir kütle meydana getiriyor gibiyidi.