Yaşamak için bırakılmış bir yön baktım, yoktu: Ben direnmek için elimden gelin yaptım.

Mutsuzluğum sonsuza kadar sürer.

Yaşam ölümden alınan bir borç, uyku da bu borcun günlük faizi olarak görülmelidir.

Ben, yaşamı sürekli alaya aldım. Dünya, tüm insanlar, gözümde bir oyuncak, bir rezillik, boş ve anlamsız bir şeydir. Uyumak, bir daha uyanmamak istiyorum, rüya görmek de istemiyorum.

Barış barış! Öldü değil, uyudu. Yaşam rüyasından uyandı.

Yaşamak on altı saatlik acımızı uykuyla yatıştırdığımız bir hastalıktır. Uyku geçici bir çaredir. Ölüm ilaçtır.

Mesele kaybolmak değil, yolunu tekrar bulamamak.

Tükenmiş sistemlerde melankoli, âni bir duyarsızlaşma ve sessizlik biçimidir. İyiyle kötü, doğruyla yanlış arasındaki dengeyi koruyabilme ya da buna benzer değerleri birbirleriyle karşılaştırma hattâ daha genelinde bir güçler dengesiyle toplumsal meydan okuma ve amaçlardan umut kesildiğinde geriye kalan şeydir. Çünkü sistem her yerde ve her zaman çok güçlüdür, yani üstün ve egemen bir konumdadır.

Geceleyin gözün ışığı söndüğünde, insan bir kandil yakar kendine; yaşarken ölüye dokunur uykusunda; uyanıkken uyuyana.

Uykudayken yaptıklarını unuttukları gibi, uyanıkken yaptıklarını da bilmiyorlar.

Her şeye rağmen yanlış umut, umutsuz olmaktan daha iyidir.

Ölmek elinden gelmez, ama yaşamanın da tadı yok.

Yaşam belki bir urgandır, bir adamın daldan dala kendini astığı.

Keşke dünya şu ankinden daha kolay yaşanabilir bir yer olsaydı.

Dünyaya neşeyle bakamıyorum artık ve bütün canlılardan özgürce zevk alamıyorum. Yalnızca yıldızların alanı beni hala çekiyor.

Dünya artık yaşamaya değmez,değil mi?

Ümit gidince, yaşamak zevki de gider.

Hayata güvenin, bin kez güvenin. Umutsuzluğunuzu kovun. Böylece ölümü de kendinizden uzaklaştırmış olacaksınız. Cehennem sonsuza dek sürmez.

Yaşamak mı? Artık gözümde değeri yok. Bir başımayım.

Ölmek umutları yok bunların. Hayatlarıysa öyle pis ki zavallıların.