Bir yığın insan gördüm, günlükleri dolabında gizli saklı. Kendiyle mektuplaşan ya da kendiyle konuşan. Dününü unuttu hepsi. Günler günlüklere küstü ya da günlük yazara kara kara önlük giydi, son mektup kalbine sıktı.

Kıskanılacak insan bulamadım. İnanınız bulamadım.

İnsan uçsuz bucaksız kentte yalnız kalır, milyonlarca başka yalnızla yapayalnız.

Düşünceler olmasaydı, insan yalnız olurdu.

Her insan yalnızdır.

Kendimi bildim bileli, bütün günlerimi, haberim olmadan ve nefsime itiraf etmeden, bir insanı aramakla geçirmiş ve bu yüzden bütün diğer insanlardan kaçmıştım.

Hayatta yalnız kalmanın esas olduğunu hala kabul edemiyor musunuz?

Yalnız kalma fikrini seviyorum. Her yönüyle hayatımın yalnız geçmesi fikri hoşuma gidiyor. Yalnızmışım gibi hissediyorum. Buna gerçekten ihtiyacım var.

İnsanın, kendisinden başka kimsesi yoktur!

Yalnız doğarız, yalnız yaşarız, yalnız ölürüz. Sadece sevgimiz ve arkadaşlığımız sayesinde bir anlığına yalnız olmadığımız illüzyonunu yaratırız.

Mutluluk bir çimendir bastığın yerde biter, yalnızlık gittiğin yoldan gelir.

Yalnız insanların kendi içinde başlayıp biten eğlenceleri vardır.

Kelimeden önce de Yalnızlık vardı. Ve Kelimeden sonra da var olmaya devam etti Yalnızlık... Kelimeler, Yalnızlığı unutturdu ve Yalnızlık, Kelimeyle birlikte yaşadı insanın içinde.

Bireysel insanın ebedi arayışı, yalnızlığını parçalamaktır.

Yalnız kalmak herkesin ihtiyacıdır.

Hep yapılacak ya da düşünülecek bir şeyler vardır, insan yalnız oturuyorsa.

Yalnızken mutsuz olmak birisiyle birlikteyken mutsuz olmaktan daha iyidir.

Hayatın gerçekleri kurduğunuz hayallerden çok farklı. Uzunca bir süreden beri yalnızken mutsuz olmak, birisiyle mutsuz olmaktan daha iyi geliyor bana.

Yalnızlık, zayıf bir kişi için yeryüzündeki en dayanılmaz acıdır...

Yalnız başıma sürünerek kendime döndüm, sadece eskisinden daha da mutsuz olduğumu gözlemlemekten memnun oldum, çünkü yalnızlığıma yeni bir tür sıkıntı ve gerçek duyguya benzeyen bir şey getirmiştim.