Hayat, boynumuza borç olan sorumluluklarımızın altın destanıdır.

Benim için hayat, nefesi ilk aldığımda değil, ilk tuttuğumda başladı diye düşünüyorum.

Bir kimse bir başkasını mutlu kılamaz fakat bir kimse bir başkasını mutsuz kılabilir. Dünya üzerinde mutluluktan çok mutsuzluk olmasının temel sebebi budur.

Dünyada düzeltebileceğiniz, daha iyi yapmayı başarabileceğiniz ilk ve son önemli kimse kendinizsiniz.

Yaşadığımız gün sayısıyla bir günde aldığımız nefes sayısı az çok eşittir.

İnsan olmak en zorudur.

Üzerimize yüklenmiş otuz bin tane sorumluluk var. Bütün bunlarla boğuşuyorsun haliyle. Bunların üstesinden gelecek olan farkındalık hali, kendini takip etmek, neyi niçin yaptığını çözmek belli bir bilinç yaratıyor zamanla. Bu bilinç de seni daha mutlu kılıyor.

Hepimiz ölüme hayat borçluyuz.

Yaşamın, sonuçta tamamen seçimlerden ibaret olduğunu düşündüm.

Mağdur yok, sadece gönüllüler var.

Yaşlılıktaki mutlululuğumuz veya mutsuzluğumuz, gençlikte yaptığımız işlerin ödülüdür.

Yaşamın gerçek anlamını arayan, bulmaya çalışan bir martıdan daha sorumluluk sahibi biri olabilir mi?

Büyütülecek beş çocuğu olan bir adam, hayata karşı bir kayıtsız seyirci mevkiinde kalamazdı.

Üç kuşağın aynı anda bindiği tahteravallinin ortasında, oyuncağın iki tarafını yaşatmaya çalışmakla meşguldum.

Yapılan bir iyiliği kabul etmek, özgürlüğü satmaktır.

Mucize beklemeye hiç gerek yok: Alıp verdiğimiz her nefes, bir yaşamak, bir de ölmektir ve bu, hayattaki en hakiki mucizedir.

Sorumluluk, çile çiçeğidir.

Hayat karar ve eylemdir. Karar vereceksin, eyleme geçeceksin.

Verdiğiniz her küçük kararın bir sonraki karar üzerinde etkisi vardır.

Hayatın bana verdiklerini kendi içimde sindirip ona geri vermeyi seviyorum...