Demokrasiyi laisizmin temeli saymak, hem cehalet ve hem de aptallık oluyor. Çünkü devrimler laisizmi getiriyor, 'demokrasi', pek çok 'şeyi' ve bu arada akıl düzenini bozuyor.

Tembel bir aptal sevimli olabilir, çalışkan bir aptal ise tehlikeli ve ürkütücüdür.

Ne yazık ki akıl , aptallık kadar bulaşıcı değil.

Hepimiz geleceği çok fazla düşünüyoruz. Bu sebeple de bugünümüzü heba ediyoruz.

Durursa anlaşılır saatin kaç olduğu

Kelebeğin ömrüne bir gün deme, o senin gibi ayları değil anları yaşar.

Aptalların cenneti, akıllılar için cehennemdir.

Gerileyici ilerleme karşısında akıllılık da aptallığa dönüşür.

Metabolizması hızlı olandan düşünce değil, “eylem canlısı” olur; şahin mesela… İnsana yakın olan kurnazlaşır, karga mesela… İnsanın tabiata yetecek metabolizması yoktur, boşluk doldurur, akıl mesela, akıl kurnazlıktır aslında.

Akıllılar bir gün, deliler bir asır sonra haklı çıkar.

Zamanın diğer tarafından gelmiş, bir farklılık hissetmiyor musun, sessizlik duvarlarını yıkan, aklının gölgesini kaldıran.

An, zamanın ve ebediyetin birbirini dokundukları bir belirsizlik.

Duygular söz konusu olduğunda yüreğin ne diyorsa o ama birşeyler yapacaksan aklın ne diyorsa o...

Gerçek, gecikmeyi sevmez.

Geçmişi unutan, şimdiyi ihmal eden, gelecekten korkan insanların ömrü çok daha kısa, çok daha karışıktır. Son anlarını yaşarken zavallılar çok geç farkına varırlar ki zamanı bir hiç uğruna didinip geçirmişlerdir.

Şükür ki yüz tane ahmak bir araya gelse bir tane akıllı adam etmez.

Geleceği satın alabilecek tek şey bugündür.

Doğru düşünce olmadan doğru düşünce faaliyeti olmaz.

Mutluluk yarına ait değil. O bir varsayım değil. Mutluluk burada ve şimdi başlar...

Geçmiş günleri yeniden yaşamaya kalkmak aptallığın daniskasıdır. Çünkü sönmüş şeylerin üzerinden soğuk bir yel eser.