Demokrasiyi laisizmin temeli saymak, hem cehalet ve hem de aptallık oluyor. Çünkü devrimler laisizmi getiriyor, 'demokrasi', pek çok 'şeyi' ve bu arada akıl düzenini bozuyor.

Manzarayı bilir misin hiç görmediğin yerlerdeki? Bilmeden konuşmak aptallık değil de ne ki peki?

Cehâlet sorunu çözmeye, aklı ikna etmeye değil karıştırmaya, duyguları tatmin etmeye yarar.

Doğrudur; kitap okumak karın doyurmuyor. Ancak karnı tok, beyni boş adamlardan çektiğimiz kadar hiç kimseden çekmedik!

Kafan uydurma şeylerle dolu; bu nedenle orada gerçeklere yer yok.

Tüm soruları yanıtlamaya hazır olmak aptallığın yanılmaz işaretidir.

Cehaletin ve aptallığın tüm engellerini parçalama şerefi yalnızca dehalara aittir.

Ne yazık mutsuz insan yüreğine! Ne yazık Düşten yoksun insan kafasına Akıl yoksunluğundan doğar temelsiz korkular Alt edilebilir bunlar ancak... Akıl erdirmekle doğanın işleyişine ve yapısına.

Aptallar ayetlerde gizlenmiş olarak gördükleri şeylere hayran kalır ve onları severler.

Çocukların karanlıkta ürpermesi ve her şeyden korkması gibi biz de bazen ışıkta çocukların karanlıkta dehşete kapıldıkları ve hayallerinde gerçekleşmesini bekledikleri şeylerden daha fazla korkarız. Bu korku ve ondan doğan karanlık; güneşin ışınları ve günün aydınlığının parıldaması ile değil doğa yasasının görünüşü ile def edilebilir.

Aptallar bilgiden nefret eder.

Bir insan ne kadar çok şeye inanırsa o kadar az şey bilir. Ne kadar az şey bilirse o kadar aptal olur. Ne kadar aptalsa o kadar kolay yönetilebilir.

Bilgili bir aptal, bilgisiz bir aptaldan daha aptaldır.

En iflah olmaz aptal kişi kendi bilgisinin farkında olmayan.

Esasında hayatta iki şey vardır: Bilim ve şahsi düşünceler. İlki bilgiye yol açar, ikincisi cehalete.

Kalın kafalı insan her zaman emin bir insandır ve her şeyden emin bir insan her zaman için kalın kafalıdır.

Akıllıların yapmaktan korktuğu işlere aptallar saldırırdı.

Akıllılar hep kuşku içindeyken aptallar küstahça kendinden emindir.

Âlimler olmasaydı biz şu anda kördük.

İnsanoğlu hakikati ve saadeti hiç bulamaz, velâkin bu hakikat ve saadet yolunda yürümeye yardımcı bir şey vardır. Bu karanlıkta fenere benzer, buna maarif, bilgi denir. Maarif insanın fikrini çok eder, aklını keskin eder, zekâsını çoğaltır.