İnsanlar nasıl konuşulması gerektiğinin dersini alırlar; ama en büyük bilgi, nasıl ve ne zaman susulması gerektiğini bilmektir.

Konuşmayı çok erken öğrendim, susmayı öğrenmem içinse yaşlanmam gerekti.

Tüm soruları yanıtlamaya hazır olmak aptallığın yanılmaz işaretidir.

Zeki adamlar söyleyecek bir şeyleri olduğu için konuşurlar. Aptallar, konuşmaları gerektiği için.

Bilge insanlar konuşurlar çünkü söyleyecek bir şeyleri vardır. Aptal insanlar konuşurlar çünkü bir şey söylemek zorundadırlar.

Konuşmak ihtiyaç olabilir fakat susmak bir sanattır.

Konuşmak ihtiyaç olabilir ama susmak bir sanattır.

Bilgili bir aptal, bilgisiz bir aptaldan daha aptaldır.

Bilgeler sadece bildiklerini söylerler.

Konuşmak ihtiyaç olabilir ama susmak bir sanattır.

Bildiği halde susmak, bilmediği halde söylemek kadar çirkindir.

Bilmeyenin konuşması kadar, bilenin susması da çirkindir.

Manzarayı bilir misin hiç görmediğin yerlerdeki? Bilmeden konuşmak aptallık değil de ne ki peki?

Ne yazık ki akıl , aptallık kadar bulaşıcı değil.

Aptallıklarının farkına varanlar gerçek aptal değildir.

Bu kadar az kitap yazılmasının nedeni, yazabilen o kadar az kişinin bir şeyler biliyor olmasıdır.

Biliyoruz ki ancak zerre kadar bir bilginin efendisiyiz. Kalan sonsuz büyüklükteki bilinmezliğinse kölesiyiz.

Aptallar dünyanın tüm bilgelikleri ile alay ederler.

Ancak aptallar mutlu oldukları için sevinirler!

Konuşmayı bilmemek ve susmayı öğrenememekten daha vahimi, bunları dillendirerek vicdanı rahatlatmak...