Onlar gibi düşünmedin mi, suçlu olacaksın. Hırsıza hırsız, katile katil demeyeceksin. Ya ortak olacaksın ya göz yumacaksın her yaptıklarına. Ölmek kötü değil ki bundan. Bu ne rezil dünya?

Bir suçu tasarlamak, o suçu işlemekten farksızdır.

Suçların geleceğini iyiliklerin geçmişi yapar.

Gerçeği insan hafızasındakiler kadar yaşar, beyninin daha derinindekiler kadar değil.

Güvercinlerin ve taksi şoförlerinin hipokampüsleri büyük olur, birisi yiyeceğin, diğeri şehrin haritasını çizer beynine çünkü.

Cehaletini bile bile sürdüren, cehaletten doğan bütün suçlardan suçludur.

Cehalet kasıtlı olduğu zaman suçtur.

İnsanlar hayvanları öldürürse katillerdir.

Bugün bir insan, Eski Ahit'in öğretilerini uygulamaya kalksa suçlu olur; Yeni Ahit'in öğretilerine sıkı sıkıya bağlı olursa da akıl hastası.

Ceza kaldırılabilir; ama suç insanın içinde sonsuza kadar yaşar.

Ceza kaldırılabilir; ama suç insanın içinde sonsuza kadar yaşar.

Bir kez suç işlendikten sonra ve özellikle de bundan mutlu olunduğunda durmak pek mümkün değildi.

Her zaman doğruyu söyle; ne dediğini hatırlamak zorunda kalmazsın.

Bir hükümetin bir kusuru suç olarak ilan etmesi ve onu bu şekilde cezalandırması, şeylerin doğasını tahrif etme girişimidir. Gerçeği yalan, yalanı doğru olarak ilan etmek ne kadar saçmaysa o kadar saçmadır.

Yargılayan suçludan suçlu. Kural bu mu?

Ne yağmurun, ne rüzgârın, ne de ateşin işlenen suçların izlerini silemeyeceğine inanılırdı. Adalet, bir demircinin elindeki güçlü çekiç gibi asılıydı dünyamızın üzerinde.

Küçük suçlar her zaman büyük suçlardan önce gelir.

Dinler ne yazık ki, suça bizi yönlendiren tek teşviktir. Her şeyin mümkün olduğu o “diğer dünya” dan büyüleniyoruz.

Cinayetlerin yarısı kendini beğenmişlikten, öbür yarısı hasetten gelir.

Yalnızca bir günah vardır, tek bir günah. O da hırsızlıktır. Onun dışındaki bütün günahlar, hırsızlığın bir çeşitlemesidir.