Bir kitap yayınladığınızda , o dünyanın kitabıdır. Dünya onu düzenler.

Yazar ağzını kapamalıdır ki eseri kendininkini açsın.

Okur önemli çünkü kitap açılıp okunana kadar ölüdür. Ben kitapları yazıyorum fakat eğer anlaşılmazsa o kitap ölü olmaya devam edecektir.

Yazar ağzını kapamalıdır ki eseri kendininkini açsın.

Gerçek değer; gelmesi boşluk dolduran değil gitmesi boşluk yaratan.

Amaann, hayat boş be...

Eğer Leonardo , Mona Lisa tablosunun altına şöyle yazsaydı ona nasıl değer verebilirdik?: "Hanımefendi gülümsüyor çünkü sevgilisinden sakladığı bir sır var" Bu izleyiciyi gerçeğe zincirlerdi ve ben bunun 2001'e (Space Odyssey) olmasını istemiyorum.

Hayatın ilk elli yılı metin, geri kalanı yorumdur.

Eğer Godot ile Tanrı'yı kast etmiş olsaydım, Godot değil Tanrı derdim.

En büyük yorum olayın kendisidir.

Yazarda gözyaşı yoksa, okuyucuda da gözyaşı olmaz. Yazarda sürpriz yoksa, okuyucuda da sürpriz olmayacaktır.

Boş zaman yoktur boşa geçen zaman vardır.

Yaşam kendi içinde anlamlı değildir. Boş bir tuval gibidir. Anlamın yaşamın içinde yaratılması gerekir; anlam önceden verilmez.

Ben buradayım sevgili okuyucum, sen neredesin acaba?

Gönlüm de okuyucularımın bu sahifeleri sevmesini istiyor.

İnsan hayatım dediği şeyin içini pek az doldurur, hem de gülünç derecede az.

Hayat bir işinize yaramadıysa, boşu boşuna geçtiyse, onu yitirmekten ne korkuyorsunuz? Daha yaşayıp da ne yapacaksınız?

Bu, bazı okurları yıldıracak, bazılarını da öfkelendirecektir.

Bir testi yaparsın çamurdan, içindeki boşluktur onu yaralı kılan.

Birisi sanatta bir sembol buluyorsa demek ki vardır, yazarın niyetlerinden bağımsız olarak.