Hafızada kalacak son güzel şey rahat bir ölümdür.

Her şeyin sonrasını düşünürsen en sonrası günün birinde son nefestir.

Bir insan kendi ölümü ile değil, kendisini sevmiş, yahut sadece tanımış en son insanın da toprağa düşmesiyle ölür.

Bir senfoni vardı kulağımda çalınan, bitti artık hepsi...

Yarın seni mezara taşıyacaklar; ve çok yakında kardeşlerin, diğer halklar, ardından gelecek. İşte o zaman insan alemi gömülmüş olacaktır.

Alkışlayın arkadaşlar, komedi bitti.

Ömrün bitince, her şey de seninle yok olacak.

Ölüm mesafeyi arttırır ve hafızayı köreltir.

Kendi ölümümü düşünüyorum, kusursuz ölümümü, gömülecek kül kasesi ve gözyaşı olmayan.

İnsan, ölülerle konuşurken, ölü olduğunu unutuyor.

Yaşamda bir an geliyor, tanıdığın insanlar arasında ölüler canlılardan çok oluyor. Ve beyin başka yüz hatlarını, başka ifadeleri kabul etmeye yanaşmıyor: Rastladığı bütün yeni yüzlere eski izlerin damgasını vurup, her birine en uygun maskeyi buluyor.

Bizim buradan ölümüz çıkar, ölümüz.

Kuş ölür, sen uçuşu hatırla.

Hiç kimse bıçakla kesilmiş gibi terk edemez bu dünyayı. Bir insanın tam manasıyla ölmesi için onu hatırlayan hiç kimsenin kalmaması gerekir.

Hayat bir hatıra ve daha sonra hiçbir şey.

Savaşın sonunu yalnızca ölüler görür.

Ölüm, bilginin son bulması, isteğin bitmesidir.

İnsan, ancak onu düşünen hiç kimse kalmadığı zaman gerçekten oIur.

Bugün annem öldü veya dün, tam hatırlamıyorum.

Ve sonra kimse kalmadı.