Bu gece beni bekleme, çünkü gece siyah ve beyaz olacak.

Benim için hayat, nefesi ilk aldığımda değil, ilk tuttuğumda başladı diye düşünüyorum.

Diyorum ki kişinin doğum tarihi pek önemli değil aslında, dünyaya gözlerini açmak daha önemli.

Herkes ölür ama yalnızca bazıları gerçekten yaşar.

Yaşadığım hayatın hayat olmadığını, öleceğimi öğrendiğim gün anladım.

Farkettiklerin bile yetmesin, baktıkların anlamını yitirsin, hatta sen de; gör!

Bir kelimenin tadına bakabilirsin.

Yaşamdaki basit şeyler en sıradışı olanlardır; sadece bilge kişiler onları anlayabilir.

Kent de böyle işte. Herhangi bir sorunun yanıtını biliyorum, diye düşündüğün anda, artık sorunun bir anlamının kalmadığını fark edersin.

İnsanların yüzde doksanı yaşamazlar, sadece vardırlar.

İnsanlar, bilgi peşinde koşarlar ama farkına varmazlar, bilgelik de ifade edilmeyi bekler.

Ölüm, anlama örüntüsünün bağlarını aniden koparır atar.

Ölüm daha mutlak göründükçe yaşam daha otantik olur.

Bir insan, ne söylemediğini anlayana kadar ne dediğini bilmez.

İnsan acıdan kaçmak için mutluluğa koşarken aslında acıdan kaçarken mutluluktan da kaçtığının farkında değildir. Biri olmazsa diğerini bilemezdik.

Dünyada dünyanın ne anlama geldiğinden haberdar olmaksızın yaşamak, bir kütüphanede kitaplara dokunmaksızın gezinmek gibidir.

Ne düşündüğümüzü bilmek, kendi anlamımızın efendileri olmak, büyük ve ağır düşünceler için sağlam bir temel oluşturacaktır.

Gökyüzüne çöken gökkuşağı gibi, gökyüzündeki yıldızlar gibi yaşam asla küçük bir şey olarak hissedilmemeli.

Açık bırak yüreğinin kapılarını, Kömür gibi beyazlardan, Kar gibi siyahlardan geliyorum.

Demokrasi ile laiklik arasındaki tek ilişki, birbirinin zıddı olmalıdır.