Sorumluluğundan kaçmak; insanın kendisine ihaneti oluyor.

Şu andaki durumuyla dünyamız, biz insanların yarattığı bir dünyadır. Başka türlü de olabilir.

Ben öküzden korkarım çünkü onun silahı var ama aklı yok.

Cebinde akrep taşıyan, sonuçlarına katlanır.

Bazı insanları delirttikten sonra, Akıllı olmalarını bekleyemezsiniz.

“Kuran’ı biz dağlara göklere verdik, ancak onlar almadılar, onun için insana verdik”. Mutlak sadakati çünkü yine de ancak insan gösterebilir.

Fırtına koparken uyursam, boğulmayı hak etmiş olurum.

Bir şeyleri değiştirmek isteyen insan önce kendisinden başlamalıdır.

İnsanların kader dedikleri çoğu zaman sadece kendi kendilerine yaptıkları aptal oyunlar.

Söndüremeyeceğin ateşi yakma!

Bir kimse kendisine insan diyorsa, biricik sınırı vicdanıdır.

Vatana olan bağlılığımızı zayıflatan duygulara yakamızı kaptırdığımız gün, göğün bütün yıldızları başımıza yağar.

Keşke, insanlar birbirine verdikleri ilgiyi doğaya da verseler, sokaklarına da, denize de, kuma da. Bizi güzel canlı yapan doğa. Düşünün sonumuz toprak…İlle de toprak olunca mı anlamak lazım?

İnsan hür değildir; hür olan, eşek veya köpek...

Kendimden başka hiç kimse düşüşümden sorumlu değildir. Ben, kendimin en büyük düşmanı, felaketli kaderimin nedeniyim.

İnsanın mutlak olarak kendi sorumluluğunu üstlenme özgürlüğü fevkalade olduğu kadar yıldırıcıdır da.

İnsanlar her zaman katildir ve sakinlikleri ve cömertlikleri, tehlikeden uzak olduğunu bilen, iyi beslenmiş bir hayvanın sakinliğidir.

Çok iyi silah atarım. Bombalandık, tarandık, kurşun yaralarım var. Kimseye göstermedim ama size gösteririm. Kaç kere ölümden döndüm.

İnsansa oturup düşünmek zorunda..

Asıl tehlike insanları iyi tanımamaktan gelmez mi?