Gözler sadece zihnin algılamaya hazır olduğu şeyleri görür.

Farkettiklerin bile yetmesin, baktıkların anlamını yitirsin, hatta sen de; gör!

Gerçek bir keşif yolculuğu yeni topraklara ulaşmak değil, eski olanı yeni gözlerle görmek demektir.

Bir şeyi görebilmek için onu anlamak gerekir.

Görülmesi en güç olan şey gözümüzün önünde duran şeydir.

Farkında olmak için uğraştığımız şeyler ile gerçekten farkında olduğumuz şeyler arasında derin bir uçurum var.

Bir seyi ANLAMAKLA bir şeyi GORMEK farklı şeylerdi.

Yalnız açığa çıkan ışığı görebiliyorsan, Yalnız söylenen sesi duyabiliyorsan, Ne görebiliyorsun, Ne duyabiliyorsun.

Bilinç, gözümüz açıkken gördüğümüz rüyadır.

İnsanlar bir şeyleri önce fark etmeden hissederler, sonra iç sıkıntı ve rahatsızlıkla fark ederler ve nihayet berrak bir zihinle düşünürler.

Bu gözün tek kusuru, gerektiğinden fazla görüyor olması.

Bakarlar, görmezler; duydukları halde işitmezler, ve onlar, anlamazlar.

İnsan duygularla algılar ancak bilinçle yorumlar. Bilince bilgiyi getiren de duyulardır. Fakat bakan gözdür, görense bilincin kendisidir. Baktığı şeyi anlayabilmesi için beynin kendisinde onunla ilgili bir bilgi mevcut olmalıdır. Aksi halde baktığına anlam yükleyemez. İnsan maalesef bu yüzden baktığı her şeyi göremez.

Eğer algı kapıları temizlenseydi her şey insana olduğu gibi görünürdü.

Türkler uğrayabileceği bütün aldatmacalara uğradı. Son ocaktayız. Artık her Türk tüttürülmesi gereken son ocakta bulunduğu bilincine ermelidir.

Açıkça görmek lazım. Her bakan göremez, görmek için bakmak lazım.

İnsanı kendine ve topluma yabancılaşmaktan alıkoyacak, içerisinde gömülü bulunduğu hâlden çıkartacak olan tarih bilincidir.

Her şeyi birden görmeye kalkarsak hiçbir şey göremeyiz.

“Ve ben ara sıra gördüm / insanın gördüğüne inandığını”

Novalis demiştir ki; Düşümüzde düş gördüğümüzü görmeye başlayınca uyanma zamanı yakındır.