Bir kitap okursam ve bu tüm vücudumu o kadar soğuk yapar ki hiçbir ateş beni asla ısıtamaz, bunun şiir olduğunu bilirim.

Gerçek ve kurgu arasındaki fark? Kurgu hissettirmek zorundadır.

Hakiki şiir daha anlaşılmadan iletilir.

Tiyatrolar hiçbir zaman ölmez. Malzemesi insan olan bir sanat dalı nasıl ölebilir. Duygu toplumdan uzaklaştığı zaman toplumun üretebilecekleri alan kalmaz.

Yazarda gözyaşı yoksa, okuyucuda da gözyaşı olmaz. Yazarda sürpriz yoksa, okuyucuda da sürpriz olmayacaktır.

Yüz kelimelik bir şiirde yüz tane güzellik arayan vardır. Halbuki bin kelimelik bir şiir bile bir tek güzellik için yazılır.

Şiir olmasaydı, yaşama dediğimiz oluşun çarklarından biri eksilirdi. Belki kıyamet kopmazdı ama insanlar sevişemez, öpüşemez, beğenemez, yarınların yeni düzenine şiirli dünyanın hızıyla kavuşamazdı.

Biz duygusuz yaşayamıyorsak filmlerimizin de duygulu olması gayet normal.

Yahya Kemal “Düşünceyi yoğurup duygu haline getirmek” demişti. Anlamıyor değilim. Ama ben daha ileri gidip, “düşüncenin duygusallığı”ndan söz etmek isterdim. Ben belki de duyguculuğa bir tepkiyimdir.

Bir şiir tanesi, bir asırlık mevsim için yeterlidir.

Şiirin özü kuvvettir.

Zevk için okunurdu şiir. Tatlı, kaygan sözcükler, iyi yağlanmış değirmen taşları gibi birbirini sürüklerdi.

Şiir zaruridir. Keşke niçin olduğunu bilebilseydim...

Şiir bir düşüncenin ifadesi değildir. O, kanayan bir yaradan veya gülümseyen bir ağızdan yükselen bir şarkıdır.

Shakespeare İnsan ne müthiş bir yapıt” demiş. Bugün yaşasaydı bize bu harikulade buluşları kutlamak için acilen gereken şiiri yazabilirdi.

Bir şiir, sadece bir şiir olarak kalmaz. Aynı zamanda bir duygu, bir anı, bir insanın hayatıdır.

İnsanı insana edebiyat taşır. İnsanı insan kılan da edebiyattır.

Şiir ne bir teşrih masasıdır, ne bir teşhir çarmıhı.

Bugünün şiiri mümkün olduğu kadar eskiye atıflarla ilerlemelidir.

Bir kitapla peygamber olunuyor da şair niye olunmasın...