Zeki adamlar söyleyecek bir şeyleri olduğu için konuşurlar. Aptallar, konuşmaları gerektiği için.

Bilge insanlar konuşurlar çünkü söyleyecek bir şeyleri vardır. Aptal insanlar konuşurlar çünkü bir şey söylemek zorundadırlar.

Sustuğunu bilen olgundur, bildiğini susan değil.

İnsanlar sadece konuştuklarından değil, sustuklarından da sorumludurlar.

Konuşmanın konusu sınırlıdır, fakat susmanın konuları tükenmez..

Hiçbir aptal şölende sessiz olamaz.

Dünyanın yarısı söyleyecek birşeyi olan ama söyleyemeyen, öteki yarısı da söyleyecek birşeyi olmayan ama durmadan konuşan insanlardan oluşur.

Bilirken susmak, bilmezken söylemek kadar kötüdür.

Alkışı en sessiz şekilde karşılayan, alkışı hak etmiş demektir.

Konuşmak, bir şey söylemek değildir.

Susan bir bilgin tek bir kelime konuşamayan aptallardan farksızdır.

Kadınlar için sükût yorgunluk, söylemek ise dinlenmek demektir.

Büyük bir kişi sessizliğinin bile büyüklüğü vardır.

Sessizliği korumak, konuşmaktan daha güven vericidir.,

Çok dinlememiz ve az konuşmamız için iki kulağımız ve bir dilimiz vardır.

Keşke susmanın muhabbet kuşu olaydım.

Sessizlik aptallığın ilacıdır.

Demokrasiyi laisizmin temeli saymak, hem cehalet ve hem de aptallık oluyor. Çünkü devrimler laisizmi getiriyor, 'demokrasi', pek çok 'şeyi' ve bu arada akıl düzenini bozuyor.

Mizahı kurumuş bir toplum aptallaşmaya mahkumdur. Aptallar mizah yapamazlar. Mizah yapmayanlar aptallaşırlar. Bu arada eklemek gerekiyor, solcu olamazlar.

Allah hiç kimseyi özgüvenli cahillerle, görgüsüz zenginlerle, şımartılmış aptallarla, çocuk kafalı yetişkinlerle muhatap etmesin.