Hayat dünyadan gelir ve hayat dünyaya geri döner.

Şişmiş kafalar etkiyi azaltır. Keskin sözler saygıyı köreltir.

İnsanın dünyası anlamlar evrenidir. Bu dünya, belirsizliklere, çelişkilere, çılgınlıklara veya şaşkınlıklara katlanabilir, fakat anlamsızlığa asla.

Ebedi hayatın ne olduğunu bilmem ama, bu dünyadaki hayatımız kötü bir şakadan ibarettir.

Dünya renk, ışık ve ısıdan oluşur.

Nasıl geldim ben bu dünyaya? Neden bana danışılmadı? Madem katılmaya zorlandım, nerede şu yaşamın yöneticisi? Kendisiyle görüşmek istiyorum!

Varoluşa bir parmak çalıyorum. Hiçbir şey koktuğu yok! Neredeyim ben? Kimim? Bu dünya denen yer de neresi? Bu dünya da ne demekmiş?

Şu dünyaya bir kez adımınızı attınız mı, ölmek için yeterince yaşlısınız demektir.

Rüyaların yapıldığı maddeden yapılmayız biz ve uykuyla çevrilidir küçücük hayatımız.

Kendi içinde var olmaya çalışan, kendini bir şey zanneden ama çaktırmayan biriyim.

Sonsuz uzayda etrafında bir düzine daha küçük kürenin döndüğü yuvarlak, ortası sıcak, üzerindeki küflü tabakanın canlı ve bilinçli varlıklar ürettiği soğuk sert bir kabukla kaplı sayısız aydınlık küre - bu ... gerçek dünya.

Dünya hiç olmasaydı bile müzik var olurdu.

Bir insan ne kadar çok öğrenirse o kadar alçak gönüllü olur.

Dünyanın sizin etrafınızda kurulduğunu sanmayın.

Dünyanın mülküne dayanıp güvenme. O senin gibi nice kimseleri besleyip öldürdü.

Cihan kimseye kalmaz, ey kardeş! Gönlünü Yaratan'a bağla; o kadar...

Övünme gereği duymayan, ortaya egosunu değil, yüreğini koyan bir insanı herkes çok sever.

Yaptığınız iyiliğin karşılığında hiç bir şeye, hatta bir “teşekküre” bile ihtiyacınız olmadığı gibi, ayrıca iyilik yapmış olduğunuz kişiye bile ne yaptığınızı söylemenize gerek yoktur.

Kendinizi haklı görüvermek, her zaman kolaydır gerçekten. Haklı olmadığınızı düşünüp, karşınızdakine hak vermek, önemli olsun sizce. Sevecekseniz gerçekten, başta hak vermesini biliniz.

Elinizi uzatıp, haklılığı başkalarına bıraktığınız zaman onlar da size karşı daha çok sevecen olurlar.