Yazarlık ise şarap gibidir, yıllar geçtikçe olgunlaşır.

Lüküs Hayat oynadım ama lüks hayat yaşamadım.

Anlamadan yaşanıyor da yaşamadan anlaşılmıyor.

Yaşadığım deneyimler kadar yaşım yok.

Deney, öğretmenlerin en iyisidir; yalnız okul masrafı ağırdır.

Bütün kalbimle isteyerek söylüyorum: Sahnede ölmek istiyorum.

Kendi tecrübenin avantajı büsbütün kesinliğe sahip olmandır.

Oyuncunun sahnedeki her hareketi, düşüncelerinin görünür bir sonucu olmalıdır.

Sana bir şey olmadan önce, başına kaç şey gelmeli?

Bence tanımı gereği, insanca doğru olan bir şey yazmak için biraz yaşamanız gerekiyordu.

Başkalarından duydukların, gördüklerin, senin çaren olmuyorsa, sen de; dene!

Tecrübe, yaşlanarak değil, yaşayarak kazanılır; ve zaman insanları değil, armutları olgunlaştırır.

Tecrübe, yaptığımız hataların adıdır.

Her bir oyunda gözeneklerinizden adrenalin fışkırıyor. Başka ne yapar ki böyle bir şeyi insana? Bungy jumping mi ya da paraglading mi? Tiyatronun kendine böyle bir bağlayıcılığı var. Canlı olması nefis bir şey, her akşam bir sınav. Hadi bakalım, birisi bana bunun yerine bir şey önersin!

Benim cephem sahne. Ben tiyatronun bir neferiyim. Asker hastalıktan ölmez; kurşunla ölür. Ben de cephede yani sahnede alkışlarla ve alkışların arasında ölmek istiyorum.

Deneyim, yalnızca onu taşıyanı aydınlatan sönük bir lambadır.

Nasıl oldu bilmem, ben kendimi sahici bir sahnede seyircilerin arasında buldum. Ses Tiyatrosu’ndaki ilk rolüm çok kısaydı. Üç dakika sahnede ya kalıyor ya kalmıyordum. Öyle pek bir şey söylediğimi de hatırlamıyorum. Sahnenin bir ucundan girip öbür ucundan çıkıyordum. Ne yaptığımı da pek hatırlamıyorum, ama seyirci kahkahadan kırılıyor. Bu da benim hoşuma gitmişti. Bildiğiniz gibi o gün bugündür insanları güldürmeyi seviyorum.

Bütün sahip olduğumuz bilginin tecrübe ile başladığına şüphe yoktur.

Hiç bir insanin bilgisi öğrenmiş ve görmüş geçirmiş olduğunun ötesine geçemez.

Hiçbir şey yaşanmadan gerçek olmaz.