Mantığı kullanmayı reddeden biriyle tartışmaya girmek; bir ölüye ilaç tedavisi uygulamaya benzer.

Kimin haklı olduğu değil, doğru olan, önemli olan budur.

Her davada, orada hazır bulunmayan birinin haklılığını kanıtlamak için yaptığı açıklamaları bütün önyargılardan sıyrılarak dinlemek gerek!

Bir rakibin gerekçelerine itiraz etmeden önce, meşru bir şekilde itiraz edilebilecek olsalar bile, argümanlarına cevap verin.

Mantıkla beslenmeyen şey mantıkla yönetilemez.

Ne ironi ne de alaycılık argüman değildir.

Kalbi etkileyen, aklın anlamadığı nedenler vardır.

Üzgünüm, haklı olsaydın seninle aynı fikirde olurdum.

Duyguların seni aptalca davranmaya zorladığında kötü durumdasın.

İspat etme yükümlülüğünün bizde olması canımı sıkıyor. Sen bir iddiada bulunuyorsun, neden buna inandığını anlatmak sana düşer, olması gereken budur. Ben süper güçlerin olduğunu iddia edebilirim. Ama insanlara gidip hadi bakalım, uçamadığımı kanıtla diyemem. Derler ki: Ne demek uçamadığımı kanıtla? Asıl sen uçabildiğini kanıtla.

Zayıf argümanlar önce benim yoluma hücum eder ve bunlar en önemsizleri olsa da onları yok etmek kolay değildir.

Moraliniz bozukken hayatınızı gözden geçirmek hiç de iyi bir fikir değildir ve bir çeşit duygusal intihardır. Kendinizi kötü hissettiğinizde ortada gerçekten bir sorun varsa, bu problem toparlandığınızda da orada olacaktır.

Bırakan, başkaları haklı oluversin. Bu sizin haksız olduğunuz anlamına gelmez.

Duyguları bir insanın yaşamının en büyük sorunu olabilir. Duyguların seni kandırabilir.

Umut, mantık aygıtından bağımsızdır.

Sen de haklısın.

Bir tutku, yolu üzerinde engel gördü mü, insanın gözlerini bağlar ve kör eder.

Tartışmalarda asla "öfkelenme", "karşındakini asla tehdit etme", "insanların mantığına hitap etmeye çalış" Bunun için de bütün hakaret ve tehditleri duymazlıktan gelmek gerekir.

Cehalet asla bir argüman olamaz!

İnanç da sevgi de aklın yolunu izlemez.