Tanrı beni dostlarımdan korusun. Düşmanlarımı kendi başıma yenebilirim…

Yastık diye başını ateşe dayayan, yatak diye yılanların üzerine yatan bir adam, emniyet ettiği bir dostundan, düşmanlık sezen bir adamdan daha rahat uyur.

Sahte bir arkadaştan daha büyük bir yara var mı?

Parti adamları her zaman düpedüz bir düşmandan daha farklı bir arkadaştan nefret ederler.

Düşmanınızdan önce kendinizden, rakibinizden önce dostunuzdan sakının.

Ama nerden bilebilirdim ki onca düşmanım içinde beni dostum vuracak.

Aldanma diye birşey yoktur! Sadece biraz fazla güvenmek vardır. Ve insani aldandığı değil, en çok güvendiği aldatır.

Güvendiğin kişi düşmanın olabilir.

Senin kusurlarını söyleyen düşman, içten pazarlıklı bir dosttan daha iyidir.

Gözlerim dost eliyle kör olmuştu.

Dostun kimmiş öğrenmek istiyorsan kodese gir.

Unutmayın, bir ip koptuğunda yeniden bağlanabilir, ama eskisi gibi çekmez.

O zehir eninde sonunda her zorbanın yüreğine yerleşir: Hiçbir dostuna güvenemez.

Bana benden başka bir dost varsa bilmem lazım.

Çok sîmâ tanıdım, îmâ aldım, yüzleri aklıma kazıdım. Adı anıldığında

Ne gariptir şu ayrılık günleri... Bir dosttan da, düşmandan da ayrılsan; nedense bir tuhaf oluyor insan...

Düşmanlarımı hakettiğimden şüphem yok ta, dostlarımı hakettiğimi sanmıyorum.

Her şey affedilebilir, ama “ihanet” asla.

Beni en çok üzen şey: bana yalan söylemen değil, bir daha asla sana inanmayacak olmam.

Her dost göründüğü gibi dosdoğru dost olmuyor.