Önemli olan görünen şey değildir, insanla ilintili bir şeyin iyice görülmesidir, hem ne olursa olsun.

Zaman bazen öylesine hızlı bazen de solucan misali sürünerek geçer. Fakat insan, zamanın nasıl geçtiğini anlamadığı zamanlarda kendini iyi hisseder.

Uyurken bana bakma. Uyuyan her insan aptal görünür.

Aşk odur ki gerisi vesairedir...

Nasıl oluyor da insan, yaşamına onca güzellik katmış birini günün birinde bu kadar anlamsız bulabiliyor.

İnsan uyuduktan sonra duvarları görmüyor. Nerede uyuduğun önemli değil.

Açıkça görmek lazım. Her bakan göremez, görmek için bakmak lazım.

Bir insan bir insanı ya üç dakikada tanır, ya hiç dakikada.

Bir duygu, anlaşılmıyorsa, duygu değildir zaten.

Trakyalılar (tanrı) mavi gözlü ve sarışındır der, halbuki ineklerin, atların elleri olsa da çizebilselerdi... O zaman atlar at gibi çizeceklerdi tanrılarını, inekler inek gibi.

Bir insan gördükleri kadardır.

Bakış insanın eğilişidir.

İnsanın dünyası anlamlar evrenidir. Bu dünya, belirsizliklere, çelişkilere, çılgınlıklara veya şaşkınlıklara katlanabilir, fakat anlamsızlığa asla.

Şöhret bir büyüteçtir. Herşeyi olduğundan büyük gösterir.

Kafanda resmini çekemezsen, insanı soluk gibi içine çekmek zorunda kalırsın.

İki gözlü balık, üç gözlü yılan, dört gözlü insan, kimin kalbinde kaç göz varsa üstün olan odur; sadakat, basiret, minnet, itidal, adalet, merhamet, iyi niyet, saflık, mizah, yaratma tutkusu ve aşk insan kalbini dolu bir peteğe çeviren gözlerdir.

İnsan daha da gelişecekse bir gün, kalbinde beş göz olacaktır, bunca kirlenen kan yüksek bir şey yaratamaz çünkü!

Gözlediğinde insan, gözlerini gökyüzünden büyük yapar.

Temiz elleri olan insanların da kirli düşünceleri vardır..

Ve hala daha az, daha fazla önemli kişiler. Yine, önemsiz veya tesadüfi olduğumuz inancının neden tanımladığım gibi inancımızı azaltması için hiçbir neden göremiyorum.