Mamafih artık ölüm karşısında da şapka çıkartmaya yatkın hissetmiyorum kendimi. Odadan konuşarak çıkmak hoşuma gidiyor, dudaklarımda yarım bırakılmış rastgele bir cümleyle.

Siyah bir ışık görüyorum.

Ölmekten korkuyor musun? Yoksa ebediyen yaşamak mı istiyorsun?

Aşk bir çiçeğe benzer; en güzeli bile ölür.

Zaman bir uyuşturucudur. Fazlası sizi öldürür.

Kalp her attığında ölür, sonra bir daha canlanır; ölüm milyonlarca defa canlanmış kalbin bir kez daha canlanmamasıdır.

İnsanların ölmesi insanlığın derisinin dökülmesi gibidir.

Ölüme, sonrasını hiç merak etmeyecek kadar köktenci bir inancım var.

Din ezilmiş insanın iç çekişi, taş yürekli dünyanın ruhu.

Yeniden doğmak için, önce ölmelisin.

Yaşam ölümden alınan bir borç, uyku da bu borcun günlük faizi olarak görülmelidir.

Ölüm sadece daha büyük çaplı bir yurt dışı seyahatidir.

Çocuğumun mezarına ancak kalabalık çekildikten sonra gidebildim. Orada bile hala beni görenler varmış gibi ağlamaya cesaret edemiyordum. Kızıma: "Kurtuldun çocuğum" dedim. "Yaşasaydın muhakkak bedbaht olacaktın. Kurtuldun. Rahat rahat uyu. Keyfine bak!"

Ölüm, hayatın bizden yüz çeviren tarafıdır.

Herkes bu dünyayı farklı bir biçimde terk eder.

Yatağımı kabristanların ve tabutların arasına kurdum. Kara Ölüm’ün kazandığı ganimetleri sergilediği yere…

Ölüm yaşarken bir şey yapmamış olanlar için bir sondur, ama şehit içinse sonsuzluğa giden yolda atılan ilk adımdır.

Ecel arkadaş ecel. Eceli biliyor musun? Ecel geldi cihane, başağrısı bahane demişler.

Alkışlayın arkadaşlar, komedi bitti.

Aslında öldüğünü anlamayanlardır dünyada kalanlar.