Dünya hep çıkarlar için, çok büyük topluluklar için insanların öldürüldüğü bir dünya.

Ana rahminden geldik pazara, bir kefen aldık döndük mezara.

Mamafih artık ölüm karşısında da şapka çıkartmaya yatkın hissetmiyorum kendimi. Odadan konuşarak çıkmak hoşuma gidiyor, dudaklarımda yarım bırakılmış rastgele bir cümleyle.

Ölüm, parasını başkasının ödediği sonsuz bir tatil gibi...

Şu dünyaya bir kez adımınızı attınız mı, ölmek için yeterince yaşlısınız demektir.

Ölüme, sonrasını hiç merak etmeyecek kadar köktenci bir inancım var.

Ölüm o kadar kat’î ve zâhirdir ki, bugünün gecesi ve bu güzün kışı gelmesi gibi ölüm başımıza gelecek. Bu hapishane nasıl ki mütemadiyen çıkanlar ve girenler için muvakkat bir misafirhanedir; öyle de, bu zemin yüzü dahi acele hareket eden kàfilelerin yollarında bir gecelik konmak ve göçmek için bir handır. Herbir şehri yüz defa mezaristana boşaltan ölüm, elbette hayattan ziyade bir istediği var.

Şu yalan dünyanın sonu hiç imiş,
Akşam gelip konan, sabah göç imiş.

Ne atom bombası, Ne Londra Konferansı; Bir elinde cımbız, Bir elinde ayna; Umurunda mı dünya!

Ecel arkadaş ecel. Eceli biliyor musun? Ecel geldi cihane, başağrısı bahane demişler.

Bunu yaparken de hiç ölmeyecekmiş gibi dünya, yarın ölecekmiş gibi de ahiretimize hazırlıklı olmalıyız.

Ateş de, aşk ve ölüm gibi . Kimse kimsenin yerine yanmıyor. Ve kimsenin yangını kimsenin yangınına uymuyor..

Bu dünyada milyarlarca insan var, hepsi de başka başka. Hiçbiri birbirine benzemez..

Ah işte, dünyanın yolu bu doğumlar ve ölümler, doğumlar ve ölümler.

Dünya bir çöplük, değil mi? Ölüm, yok etme, yalanlar.

Artık dünya hayatımıza çok fazla karışıyor.

Bunca yaşamda ve ölüme bunca yakın, O yüzden hesaplaşamıyorum kimseyle, Koparıp alıyorum yeryüzünden kendi payımı.

Kötü bir dünya burası; onu pişmanlıkla terk etmemi gerektiren bir şey yok.

Ölüm, kendi zamanında, kendi tarzında gelir. Ölüm, onu yaşayan birey kadar benzersizdir.

Dünya benim ölmemdeki aynadır.