İnsan yaşlandığı için değil, daha fazla yaşlanamadığı için ölür.

Olmak ya da olmamak, işte bütün mesele bu. Katlanmak mı iyi zalim kaderin oklarına, yumruklarına, yoksa çılgın denizlere karşı gelip bir son vermek mi? Ölmek uyumak hepsi bu kadar, yalnızca uyumakla bitebilir bütün acıları yüreğin ve çektiği bütün kahırları bedenin...

Hepimiz ölüme hayat borçluyuz.

Hayata korkusuzca bakanlar, ölümden de korkmazlar.

Ölümden önce hayat var mı?

Eğer hayata küçük ayrıntılarıyla bakacak olursak ne kadar gülünç görünür. Mikroskopta görülen bir damla su gibidir, tek hücrelilerle kaynayan tek bir damla. Telaşla koşuşturup birbirleriyle mücadele etmelerine nasıl güleriz. İster bu su damlasında isterse insan hayatının küçük süresi içinde olsun bu korkunç etkinlikler komik bir etki yaratıyor.

Bir gün yetmiyor mu bu size, bir gün dilsiz oldu, bir gün ben kör oldum, bir gün sağır olacağız, bir gün doğduk, bir gün öleceğiz, aynı gün, aynı an, yetmiyor mu bu size?

Bütün hayatımı bir salkım üzüm gibi avucumda sıkmak istiyorum, suyunu, hayır, şarabını damla damla gölgemin kurumuş boğazına akıtmak istiyorum, kutsal su gibi.

Hayat - cinsel yolla bulaşan bir terminal durumu.

Ölüm, hayatın bizden yüz çeviren tarafıdır.

Hayat - cinsel yolla bulaşan bir terminal durumu.

Çünkü hayatın en rahatsız edici gücü, ölümdür. Çünkü ölüm çok adaletsizdir. Çünkü insan bir defa yaşamın tadına varınca ölüm doğal dahi gözükmez ona.

Ya ölü yıldızlara götüreceğiz hayatı, ya da ölüm inecek yeryüzüne.

Belki ölüm sadece ölümdür.

Alkışlayın arkadaşlar, komedi bitti.

Ölümden ölsek de, hayatlarımızın dörtte biri uyuyoruz.

Hiç kimse, bu dünyadan canlı çıkmıyor.

20 yaşındayken ve 50 yaşındayken ölüm çok farklıdır.

Aslında öldüğünü anlamayanlardır dünyada kalanlar.

Uzun vade kavramı olaylara bakışımızı yanlış yönlendirir. Çünkü uzun vadede hepimiz ölmüş olacağız.