Bazı insanlar ölmekten o kadar korkarlar ki asla yaşamaya başlamazlar.

Cesaretin ölçüsü ölmek değil, yaşamaktır.

Ölmek bir şey değil, yaşamamak korkunç.

İkinci Kurtuluş Savaşının ilk kurşunlanan devrimcilerinden sonra bizler de düşebiliriz, bunu korku değil varacağımız şerefli bir nokta olarak kabul ediyoruz.

Hayata korkusuzca bakanlar, ölümden de korkmazlar.

Herkes ölür ama yalnızca bazıları gerçekten yaşar.

Yaşamım boyunca hiçbir şeyden korkmadım. Mücahit gibi yaşadım ve ölümü her zaman bekledim.

Yaşamım boyunca hiçbir şeyden korkmadım. Mücahit gibi yaşadım ve ölümü her zaman bekledim.

Bu da ölmenin iyi yanlarından biri; eğer kaybedecek bir şeyin yoksa istediğin riske girebilirsin.

Hepimiz günün birinde öleceğiz Max. Yaşam tehlikelerle dolu; ama bu bizi yaşamaktan alıkoymamalı.

Ölüm düşman değildir; sürekli korku içinde yaşamaktır.

Acı çekmek, ölmekten daha çok cesaret ister.

Ölmekten korkmuyorum.

Ben hayatın hakkını vererek yaşadım. Gözlerimi kapatırken gönlüm rahat olacak. Bu rahatlığı olmayanlar düşünsün. Ben ölümden korkmuyorum.

Ölümden korkmadığımı, ölüme karşı dik durduğumu belirtmek isterim. Ölüm de ... Korkmuyorum ama ölmeyeceğim de demiyorum.

Cesaret, neredeyse bir çelişkidir. Ölmeye hazır olma biçimini alarak güçlü bir yaşama arzusu demektir.

Kansız kalıp ölmek, kanı kuruyarak yaşamaktan iyidir.

Ölüm korkusu, yaşam korkusundan kaynaklanır. Tamamen yaşayan bir adam her an ölmeye hazırdır.

Bira içmek için buradayız ve hayatlarımızı öyle yaşamalıyız ki ölüm bizi almaya geldiğinde titresin.

Bu söyleyeceğim belki biraz iddialı olabilir ancak diz çökerek yaşamaktansa dimdik ölmeyi tercih ederim.