Yağmur bile marazi bir küskünlükle yağıyordu şehrin üstüne...

Melankoli, bir kış gecesindeki seslerdi.

Ve toprak ıslak

Bir yıkayıcı olan yağmurun sokaklarda, bir kirletici olan insandan daha fazla hakkı vardır.

Kuşları boğdular, çimenleri söktüler, yollar çamur içinde kaldı.

Benim müziğim o kadar ağlıyor ki, sözlerimde gülemiyorum.

Ben çiçeklere "toprağın sevdası" derim Kınalı Yapıncak... Onlar da toprağın dudağında birer buse olarak açılıp sönüyorlar... Hangisi toprağın kalbine gitmeyi düşünüyor?

İki gözüm iki çeşme... Neye yanıyorum, biliyor musun? Birleştiremedik kalplerimizi..!

Seni hasta eden dışarıda yağan yağmur değil, içine yağan yağmur.

Her zaman melankoliden özgür değildim; ama melankolinin bile çekiciliği vardı.

Yaşlanmayan bir ışık üzerinde sessiz bir şarkı söylenmektedir çöken şafakta. Uçmakta olan kuşlar çağırıyor kalbin taşları kıpırdattığı yere.

Güneş bize haram.

Bir ambar dolusu hüzünle dönüyorsun gittiğin yerlerden...

Gittikçe yakınlaşır kıyıyı seyreden zambakların kokusu, zamansız ağaran beton evlerin tahta balkonlarından.

Yağmuru kimse durduramaz. Hiç kimse yağmurdan kaçamaz. Yağmur her zaman tüm adaletiyle yağar.

Gökyüzünde kayıp giden bulutlar gibi, yalnız ve özgür.

Ben seni unutmam, sen beni güzel hatırla...

Kırlardayım, yalnız ve düşünceli / Yürüyorum, yavaş, ölçülü, ağır / Kumlarda belki insan izi vardır, / Üstlerine basmadan yürümeli.

Bir güz akşamı kadar hüzünlü sakinlikte hiçbir şey yoktur. Işıklar, ürpertili havada donuklaşır, yaşlanmış ağaçlar yapraklarını dökerler, yazın ateşli aydınlıklarıyla kavrulan kırlar, ilk soğuk rüzgârlarla birlikte ölümün geldiğini hissederler.

Benimse yüreğim, Koltuk altına sıkıştırılmış, Yenik bir tavla maçı ertesiydi.