Varlık temeli olmayan herhangi bir düşünceye saplanmak, böyle düşünmeyenlere de saldırmak: işte yobazlık budur.

Hiçbir şey değişmiyor cisimlerin konumundan başka.

İnsanın kendisinin ne olduğunu, onun başka varlık alanlarıyla olan bağlarını; insanla birlikte varlık dünyasına katılan anlam boyutlarıyla yeni varlık sferlerinin ne olduğunu ve bunlarla insan arasındaki ilişki vb. gibi problemlerle insanın kosmostaki yeri problemini incelemeye, anlamaya yine hiçbir bilim girişmemektedir. Doğal varlık ve tarihsel varlık alanında olduğu gibi, burada da bu problemleri incelemek felsefenin bir işidir. Biz bu problemleri inceleyen felsefe dalına “insan felsefesi”, “felsefi antropoloji”, ya da aynı anlama gelmek koşuluyla “insan ontolojisi” adını veriyoruz.

Güzelliğin anlamı gereği güzel olan her şey güzelleşir.

Sanat bir şey hakkında değil, Sanat bir şeydir.

Algılanan şey, var olan şeydir.

Tanrı'nın varlığı öznel bir konu değildir. O vardır ya da yoktur. Bu bir kişisel görüş meselesi değil. Elbette kendi fikriniz olabilir, ama kendi gerçeğiniz olamaz.

Varlıktaki anlaşmazlık sürekli bir ahenktir.

Herhangi bir varlığa yokluk yükletilemez.

Birçokları tabiatı severler, ancak sevgilerini tamamlamaktan korkarlar. Onda nihayete kadar gitmeğe cesaretleri yoktur. Eğer gidebilselerdi bütün tabiat varlıklarının arkasında gülümseyen sonsuzluğun yüzünü görürlerdi.

Ben varken ölüm yok, ölüm varken ben yokum; o halde korkacak ne var?

İnsan, hayvanlar arasında merkezi bir yaratıktır, yani hepsinin özelliklerini en eksiksiz özette birleştiren en mükemmel formdur.

Her varlık maddenin bağrından çıkmıştır.

Yokluk, varlığın en yüksek şeklidir.

Maddenin olmadığı yerde ne vardır?

Hiçbir şey varlığı ne gösterilebilen ne de incelenebilen belirli şeyler hakkında konuşmaktan daha zor ya da daha fazla gerekli değildir. Ciddi ve dürüst insanların en belirgin özelliği var olan şeylere onların var oluşa ve doğuşa bir adım daha yakınlaştırıcı olarak yaklaşmalarıdır.

Ben sanatçıyım; yokluğu deşe deşe var'ı ararım, varlığı deşe deşe sırrı ararım.

Her hâdisin hudûsu (sonradan var olanın var olması) için bir sebebe ihtiyaç vardır.

Aşk imiş her ne var âlemde. İlm bir kıyl ü kâl imiş ancak.

Cânı içün kim ki cânânın sever cânın sever, Cânı kim cânânı içün sevse cânânın sever.