Hayatım boyunca aynı anda iki ayrı yerdeymişim gibi hissettim. Burada ve başka yerde. Anlatması zor.

Bir gün önceki “ben”i yargılamak isterim. Aynaya bakan gözümden, gözümün gördüğünü tanımlayan beynimden, gözümün gördüğünü yorumlayan yüreğime doğru inerim.

Günümüzde insanın evindeyken kendini evinde hissetmemesi bir ahlak sorunudur.

Travma geçirmiş beden benliğe yabancı gelir.

İçte bir ruh taşıyarak işe gidilmez.

Bazen insan kendine soruyor şaşkınlıkla, acaba doğru gezegende miyim diye.

Uzaktan tanıdık oluyorum yakınlaştığım bu yabancıya.

Kendi benliğine eken, benlikten ölüm biçecektir. Ruh’a eken, Ruh’tan sonsuz yaşam biçecektir.

Dünyadaki gerçek yerim kendimin ötesinde bir yer oluvermişti ve bu yer benim içimde olsa bile, yeri tam tamına belirlenemezdi.

Giderek, her şeyden vazgeçe vazgeçe, sanki bir başkası oldum.

Ne zaman aynadaki yüze baksam, bilmiyorum hangi yüz bana bakıyor.

İnsanlar barınaklarını buzağılar, tavşanlar, domuzlar, kazlar ve köpeklerle paylaşıyor, insanlarla hayvanlar birbirlerine sokulup ısınıyorlardı. Bana yer yoktu aralarında.

Kökleri topraktan dışarı çıkan bir ağaç gibiyim.

Sen düşünen bir varlık değil misin? Yoksa kendini hepten beden mi sanıyorsun?

Her sabah uyandığımda hayata karışmak için özel bir çaba sarf ediyorum. Yüzüme taktığım maske mi gerçek, yoksa altında saklı olan ve benim “ben” demekten çekinmediğim varlık mı? Her şey sahte, gerçekten nasıl güldüğümü bile hatırlamıyorum. Yüzüm, gülüşüm, bakışlarım önceden tasarlanmış, dış dünyadan korunmak için bir kabuk gibi kullanıyorum onları. Sesime bile dayanmam mümkün değil.

Yalnızdım. Tek başına değildim, ama müthiş yalnızdım.

Kendi dışınızda hiçbir şey size yer yurt olamaz.

Bazen en uzak halk kendimizinkidir bize. Okyanus aşırı bir memlekettir bazen Türkiye.

Ben bile yokum vesikalık resimlerimde.

Formlar, benlik/ruh değildir; algılama benlik değildir, kavrayışlar benlik değildir, mental oluşumlar ve hisler de "ben" değildir, hiçbiri "ben"/"ruh" değildir, bunların hepsi değişime tabiidir ve kalıcı değildir.