Zorla güldü âmâlar, ağlamak mı ayıp?

Ağlamayan kişi vahşi, gülmeyen ise delidir.

Gözler dolmak içindir.

İçim nefretle dolu, öcümü alacağım.

Bazen, sırf ağlamaya yer kalmadığı için gülersiniz.

Ağlamak gülmenin kardeşidir. Ağlamayan gülemez ki.

Ağlamak güzeldir.

Aslında sorarsanız, ben güldürdüm, siz güldünüz sonra ben ağladım siz yine güldünüz.

Burnunu çeke çeke ağlamak, Belki biraz çocukça. Ağlamak, hüngür hüngür ağlamak, İçini çeke çeke, İnsanca.

Düşmandan öç almak, ikinci bir yaşama hoşgeldin demektir.

Hayat gelip geçiyor ağlamakla gülmekle, zaten komiklik yapıyorum ben böylesine bir dünyaya gelmekle.

Ağlayabilseydiniz, anlayabilirdiniz.

Ağlamak istedim ama insan ağlamak isteyince tek bir damla gözyaşı bile dökülmez.

İnsanın gerçek özgürlüğü buydu: İstediği kadar ağlayabilmek. Belki bir de, istediği şeye ağlayabilmek...

Nedensiz bir çocuk ağlaması bile Çok sonraki bir gülüşün başlangıcıdır.

Bir insan ne için ağladığını biliyorsa, bir gün gülmeyi de hakedecektir.

Az ağlıyoruz. Dünya bu yüzden çok kirli.

Ey zamanın yüzüne korku yazanlar, Güldürmeyin beni ağlayamam.

Kapkara bir çığlıktı her umut, Ağlamakla gülmek arasında yaşanan .

— İçimde isyan var!