Tanıdıklarım, hüzün kadar neşeli biri olduğumu bilir. İkisini bir arada severim.

İnsanın hayatında neşenin yeri olduğu kadar hüznünde yeri olacaktır.

Melankoli, bir kış gecesindeki seslerdi.

Mizah, neredeyse her zaman makyaj yapmış öfkedir sanırım.

Ben hiç gülmedim demem; güldüm. Güldüm ama şöyle içten, candan gülmedim.

Derdim kadar olsaydı kuvvetim, benimle baş edemezdi kasvetim.

Tasanın etrafında gezgin olmuş insanlar. Kısacık molalarda tanıdılar mutluluk denen kelimeyi.

Benim müziğim o kadar ağlıyor ki, sözlerimde gülemiyorum.

Hayatımızın dokunduğu üzüntüler her yerde, ışıldayan bir neşe neşeyle geçip gidecek.

Neyzen Tevfik bir gün camide hocanın vaazını dinler. Hoca cemaate herkesin dinin gereklerini yerine getirmesi gerektiğini, cennette herkese çok güzel huriler verileceğinden ve bu hurilerle ne yapmak isterlerse yapabileceklerini anlatır. Ertesi günkü vaazda Neyzen hocaya sorar:— Hocam cennette şarap olacak mı?Hoca bu soruya çok sinirlenir, başlar Neyzen’i zındık, kafir, iblis gibi dini motiflerle haşlamaya ve sorar:— Bre zındık, cenneti meyhane mi sandın?Neyzen istifini bozmadan önceki günü hatırlatır:— E hoca, dün cenneti kerhane yaptın.

Seni hasta eden dışarıda yağan yağmur değil, içine yağan yağmur.

Bu neş'enin sonı elbetde ser-girânlıkdur.

İklim için cennete, arkadaşlık için cehenneme gidin.

Genç ve sağlıklıyken pazartesi intihar etmeyi planlayabilir, çarşambaya kadar tekrar kahkaha atmaya başlayabilirsin.

Ağlayabilirdim, ama neye yarardı?

Hasta bir bedenin içinde gizlenmiş akılsal acıları ve neşeyi anlayabilirsiniz; yüz her ikisini de yansıtır.

Bir ambar dolusu hüzünle dönüyorsun gittiğin yerlerden...

Biz sevinçlerimizi ve hüzünlerimizi onları yaşamadan çok önce tercih ederiz.

Neşesiz yaşam boşuna bir bekleyiş değildir de nedir?

Senin göksel kutsal evine