Unutanlar, unutanlar

Kadınlar, kendilerine yapılan birçok şeyi affedebilir; ama affetikleri şeyleri hiçbir zaman unutmaz.

Erkekler unutarak yaşar, kadınlarsa anılarıyla.

Bana hatırlama sanatını değil, unutma sanatını öğret; çünkü ben hatırlamak istemediklerimi hatırlıyorum ve unutmak istediklerimi unutamıyorum.

Bu saçmaydı. Sırf dileyerek bir şeyleri unutamazdınız.

Kafanda resmini çekemezsen, insanı soluk gibi içine çekmek zorunda kalırsın.

Gerçeği insan hafızasındakiler kadar yaşar, beyninin daha derinindekiler kadar değil.

Algı ile hafıza arasında bir yol vardır, bu yol sinirsel döngülerdeki zayıflık ya da taşınacak malzemedeki büyüklük nedeniyle tamamlanamazsa algılananlar yan yola saparak bilinçaltına düşer, dolu bilinçaltı bu nedenle kötü yol demektir; bu yolda algının çok hızlı ya da çok yavaş iletilmesi bildiğimiz bütün nevroz çeşitlerine bir temel verir.

Unutulan düşünceler nereye gider?

Unutulmuyor deme sakın, unutanlar var.

Körlerin zaman kavramı yoktur. Zamanla ilgili şeyler de gizlenir onlardan.

İyilik belki unutulur ama ölmez. Kötülük ölür ama unutulmaz.

Bu kadar çok vakit, bu kadarcık bir zaman çerçevesine nasıl sığmıştı?

Aşk ne kadar kısa ve unutmak ne kadar uzun.

Konuşmadıkça, anlatmadıkça daha çabuk daha sağlam, daha derin unutuyor insan.

İki şey var; ancak ölümle unutulur, anamızın yüzüyle şehrimizin yüzü.

Sürekli bir eksiklik duygusu, zaman zaman akla gelen, uysal bir diş ağrısına benzeyen acı: Unutmak buydu.

Geçmişteki şeyleri hatırlamak, onları olduğu gibi hatırlamak anlamına gelmeyebilir.

Hafızasız bir hayat hiç hayat değildir.

Sadece körlerin ayak sesleri kısadır, fakat düşünceleri uzundur.