Sevgi ve nefret birbirinden ayrılamaz; çünkü yalnızca nefret etmeyi bilenler sevmeyi bilir.

Eğer sevgi üretmiyorsa yüreğiniz, başarılı bir üretici değilsiniz...

Sevgi teleskoptan bakar, kıskançlık ise mikroskoptan.

Bazen kendimizi seviyoruz.Bazen birazcık sevyoruz,bazen de hç sevmiyoruz.Yani sevgi dalgalanan bir şeydir.

Sevmeyen bir adam ne başkasının aşkının büyüklüğünü, ne kıskançlığının gücünü, ne de içinde gizlenen tehlikeyi anlayabilir.

Kıskançlığımız, kıskandığımız kişilerin mutluluğundan daha uzun ömürlüdür.

Senden dolayı seviyorum seni ey sevgili.. Öyle ki kıskançlığımdan kendi gözümle bile dost değilim...

Mutlak bir mutsuzluk ve pasifliktir. Böylece sevgi gibi sevinçli bir duygu bile bir şantaja dönüşür.

Öyle bir şeydir ki bu kibir, insanı kendi elindekiyle değil başkasının sefaletini görerek mutlu olmaya iter.

Başarılarımız, yaptığımız kötü hareketlerden daha çok düşman kazandırır.

Her maske bir şeyler söyler; Nefretler, sevgiler...

Bir insan eğer hiç kızgınlık göstermiyorsa bir sorun olduğunu düşünürüm. Muhtemelen beyni doğru çalışmıyordur.

En cesur kişiler bile, ani şeylerden korkarlar.

Mizah, neredeyse her zaman makyaj yapmış öfkedir sanırım.

Tutku kendi karanlığını en çok gizlediği zaman belli eder kendini,tıpkı en karanlık göğün en azgın fırtınayı bildirmesi gibi..

Korku insanı acımasız yapar.

Sabırsızlık korkudur.

İnsanlar, sevdikleri birine zarar vermekten, korktukları birine zarar vermekten daha az çekinirler..

Schadenfreude, yani başkalarının başına gelen talihsizliklerden duyulan haince bir zevk, insan tabiatındaki en kötü özellik olma niteliğine sahiptir.

İnsanları sevmeye ikna etmektense nefret etmeye ikna etmek daha kolay.