Yalanı hissedip gerçeği öğrenemediğimiz için de, kıskançlığımız artar.

Kıskançlık, insanı alçaltan ve küçülten bir duygudur.

Eğer gerçeği gerçekten bilmek istiyorsan, yaşamında bir kez olsun bütün şeyler hakkında şüphe et.

Hayatıma giren erkekleri kıskanmıyorum. Kompleksli bir kadın değilim.

Muhakkak ki iğreniyor benden... Beni iğrene iğrene öpüyor. Şu halde bu oyuna, bu yapma sevgiye ne lüzum var!

Büyük kuramlar geliştiriyoruz, zihnen uyumlu olmak istiyoruz, her şeyi kılı kırk yararcasına sınamak istiyoruz, ama sonunda başka hiçbir işarete bakmadan anın bahşettikleriyle seçiyoruz birbirimizi.

Pek çok muazzam gerçek vardır ki inkar etmediğimiz ama yine de tam olarak inanmadığımız.

Sevgi teleskoptan bakar, kıskançlık ise mikroskoptan.

Çoğu zaman şüphe içinde bırakılmak, gerçeği işitmekten daha zalimdir.

Kadınların birlerinden nefret etmesinin sebebi erkeklerdir.

Kadın kısmı bir erkeği yaşam boyunca benimseyince kıskançlığını, baskısını ve sonunda çekilmez densizliklerini artırır.

İnsan en iyi dostunu burnu sürtmüş bir durumda görmekten gerçekten de hoşlanır; dostlukların büyük bölümü böyle bir mahçubiyet üzerine kuruludur, tüm aklı başında insanların bildiği eski bir gerçektir bu.

Aşk ve şüphe, hiçbir zaman müzakere zemininde buluşamazlar.

Kadının sezgisinde geçen şey çoğu zaman erkeğin şeffaflığından başka bir şey değildir.

Merakımdan soruyorum... Elele tutuşan bir çift gördüğünüzde siz de benim gibi üşüyor musunuz?

Gerçekten sevdiğimiz zaman, gerçek; sevginin önüne geçer ve o’nun kurdu olur.

Şüphecilik, gerçeğe doğru atılan ilk adımdır. Genel olarak başvurulmalıdır, çünkü o bir mihenk taşıdır.

Eylemler hiçbir zaman sezgiden, gerçeğin hissedilmesinden daha sağlam bir temele dayandırılamaz.

Sadece şüpheli gerçekler savunulmaya ihtiyaç duyar.

Kadınların kötü tarafı da budur, hemcinslerini hiç çekemezler.