Eğer gerçeği gerçekten bilmek istiyorsan, yaşamında bir kez olsun bütün şeyler hakkında şüphe et.

Bilginin peşinden koşuyordum, elde ettikleri sonuçların gerçeğini ve nedenini takip etmekten asla korkmadım.

Bilim, sonuçlar bilgisi ve bir gerçeğin bir diğerine bağımlılığıdır.

Felsefe, neleri bilmediğini bilmektir.

Bir şey bilmediğim dışında başka bir şey bilmiyorum.

Her türlü dogmatizme ve bağnazlığa karşı olan felsefenin, dostlarından çok düşmanları olmuştur. Niçin böyledir? Çünkü gerçeğin hasbi araştırılmasından, aklın bitmeyen sorgulamasından korkanlar vardır.

En çok bilen, en çok şüphe edendir.

Merak bir filozofun en düşkün olduğu şeydir. Çünkü felsefenin bundan başka bir başlangıcı yoktur.

Bilgelik için tek anahtar devamlı soru sormaktır. Şüphe ederek bir araştırmaya başlarız. Araştırmakla da doğruya ulaşırız.

Eğer aklımız ermeyecekse neden anlamaya uğraşalım?

Kendi deneyimine dayalı olmayan her şeyi sadece bir varsayım olarak kabul et.

Persler, Asurlar, İbraniler “bilgi peşinde” koşmamışlardır, çünkü gerçeğin Tanrı olduğuna inanmışlardır.

Gerçek, kendisine sahip olduğunu iddia edenlere değil, onu arayanlara aittir.

Gerçekler, diğer gerçekleri parlatan ışıktır.

Sağlam bir kabullenişe giden yol, kalın bir şüphecilik ormanından geçer.

Şüphe duymayan hakikati bulamaz.

İnsan kesinliklerle yola çıkarsa şüpheye varır ama şüphe ile başlamaya razı olursa kesinliklerle bitirir.

Herhangi bir şeye yaklaşmanın tek yolunun şüphe olduğuna eminim.

Hakikat uçurumun dibindedir.

Felsefeye doğru atılan ilk adım, inançsızlıktır.