Sessizliği bilmeyenlerin sesini dinlemezler.

Edebi çeviri yalnızca, bir dildeki kelimeleri alıp başka bir dilin içinde harmanlanmasından ibaret değildir. Bu kelimelerin, aynı zamanda mecazi anlamda yıkanması, durulanması, işlenmesi ve mümkün olduğunca süslenmesi gerekir.

En önemli şeyler en zor söylenir, çünkü kelimeler anlamını eksiltir.

Konuşmanın beceremediğini saf masumluğun susması başarır çoğu kez.

Kelimeler gücünü hiçbir zaman yitirmez. Boyalar aynıdır fakat yaptığınız tablo farklıdır.Yani malzemesi dil olan edebiyatta da kelimeleri nasıl kullanacağınız önemlidir.

Bilgeliğin temeli boş şeylerden hoşlanmamaktır.

Kullanmasını bilen için yaşam uzundur.

Ölmeden önce yiğitliğin ne denli boş olduğunu öğrenmeyen kahraman olmaz.

Hayat, uzun yaşayanlar için bile kısadır.

Bana öğrettiğin kelimeleri kullanıyorum. Artık hiçbir anlama gelmiyorlarsa, bana başkalarını öğret. Ya da bırak susayım.

Gölgesinde asla oturamayacağını bilerek ağaçlar diken bir insan, en azından yaşamın anlamını çözmeye başlamıştır.

Bir kelimenin tadına bakabilirsin.

Bir insanın yaşamını herhangi bir sözcüğün açıklayabileceğini sanmıyorum.

Kelimeler, albayım. bazı anlamlara gelmiyor.

İnsanlar, bilgi peşinde koşarlar ama farkına varmazlar, bilgelik de ifade edilmeyi bekler.

Kelimeler, dostum, bir ağacın yaprakları gibidir.

Kelimelerin mantığı, gerçekliklerin mantığına vermelidir.

Her şeyde ahlâk vardır, sen onu bulmayı bilirsen.

Bilge bir kişinin sesssizliği daima anlamlıdır.

Hislerin renkleri vardı, kelimelerin yüzleri.