İnsan, kendisine bir mânâ vermeye çalışan tek mahluktur.

Görmüyor muyuz; bocalıyor insan, aranıyor, hep yer değiştiriyor, yükünü atmak ister gibi..

Kendimi aradım. Bunun dışında bir şey aramaz insan.

Tasanın etrafında gezgin olmuş insanlar. Kısacık molalarda tanıdılar mutluluk denen kelimeyi.

Nasıl oluyor da insan, yaşamına onca güzellik katmış birini günün birinde bu kadar anlamsız bulabiliyor.

Bir duygu, anlaşılmıyorsa, duygu değildir zaten.

Seni bulmaktan önce aramak isterim. Seni sevmekten önce anlamak isterim. Seni bir yaşam boyu bitirmek değil de, Sana hep, hep yeniden başlamak isterim.

İnsanın dünyası anlamlar evrenidir. Bu dünya, belirsizliklere, çelişkilere, çılgınlıklara veya şaşkınlıklara katlanabilir, fakat anlamsızlığa asla.

Ne arıyorsam onda vardı Ne aradığımı bilmezken onda öğrendim.

Ne o beni kandırmıştı. Ne ben onu baştan çıkarmıştım. İkimiz de bildiklerimizin ötesine, bulduklarımızın üstüne çıkmak istemiştik. Bir noksanlığı var sanıyorduk bütün olanların belki. Ama aslında bütünlüklerimize bahaneydik…

Ancak bir arayıcı sahip çıkıcı olabilir.

Kartları meditasyon olsun diye dağıtıyor. Ve bu oynadıklarından hiç kuşku duymuyor. Kazandığı para için oynamıyor. Saygı için oynamıyor. Yanıtı ortaya çıkarmak için dağıtıyor.

Evren anlaşıldıkça anlamsızlaşır.

İki tür insan daima açtır: biri bilimi arayan, diğeri de parayı.

Çoğu insan mutluluğun peşinden öyle canhıraş koşuyor ki birden onu geride bırakıveriyor.

Kendimi bildim bileli, bütün günlerimi, haberim olmadan ve nefsime itiraf etmeden, bir insanı aramakla geçirmiş ve bu yüzden bütün diğer insanlardan kaçmıştım.

"Evrenin amacı nedir?" saçma bir soru.

İnsanın doğası olmaz; sahip olduğu bir şey varsa o da kendi tarihidir.

Bir insanın yaşamını herhangi bir sözcüğün açıklayabileceğini sanmıyorum.

Bireysel insanın ebedi arayışı, yalnızlığını parçalamaktır.