Kendisine özgü bir yargı oluşturmak pek az kişinin ayrıcalığıdır; bunlar dışında kalan dünyayı otorite ve örnek yönlendirir; onlar başkalarının gözleri ile görür, başkalarının kulakları ile duyarlar.

Düşünebilen pek az sayıda insan vardır yine de herkes bir düşüncesi olmasını ister. Ancak diğerleri tarafından hazırlanmış olanları aldığında kişinin onları kendisine uyarlamasından başka elinde kalan şey nedir?

Kurtlarla cılız uluma, eşeklerle anırma ve koyunlarla meleme.

Başka biri olmaya çalışmak, kendinizi harcamaktır.

Elbiseleri gibi, görüşleri de hazır alınmaydı.

Kalabalık içinde yaşamak zorunda kalabilirsin ama onun gibi yaşamak zorunda değilsin.

İnsanın ilk görevi nedir? Cevap basit: Kendin ol.

Demek ki artık kendimiz olmaktan çıktığımız noktada taklit edilebilir olmaya başlıyoruz.

Asıl yalnızlık, sadece taklit etmesini isteyen tüm bu nazik insanlar arasında yaşamaktır!

Seni diğerlerinden farksız yapmaya tüm gücüyle gece gündüz çalışan bir dünyada, kendin olarak kalabilmek, dünyanın en zor savaşını vermek demektir. Bu savaş başladı mı, artık hiç bitmez.

Bu benim rapim, bu benim şiirim, bu benim derinim, bu benim bendim, bu benim eserim, bu benim ta kendim... Ta kendim… Ta kendim… Ta kendim...

Ortalık öyle olsun ki, Farklı olduğumdan değil Varolduğumdan fark edileyim.

Bana gay bile dediler. Oysa ben metroseksüel bile değilim. Herkes benim ne olduğumu biliyor. Ben kişilere uzak, kitlelere yakın bir insanım.

Şapka bize hakim değil, biz şapkaya hakim olmalıydık.

Herkesten daha iyi yapabileceğimiz bir şey var: Kendimiz olabiliriz.

Günümüzde herkes bir şeylere "yabancıdır".

Şunu öğrenmelisin: Sen hiçbir işe yaramaz değilsin. Seni senden çalan toplumdur.

Taklit, taklit edilenle bütünleşme yanılsaması yaratarak, taklit edenin varolmama korkusunu giderir.

Sosyal bir insan sahici bir insan olamaz.

Kimliğimiz, kendimizi algılama ile toplumun algılaması arasındaki uzlaşma çabalarının tümüdür.