Bu benim rapim, bu benim şiirim, bu benim derinim, bu benim bendim, bu benim eserim, bu benim ta kendim... Ta kendim… Ta kendim… Ta kendim...

Ortalık öyle olsun ki, Farklı olduğumdan değil Varolduğumdan fark edileyim.

Herkesten daha iyi yapabileceğimiz bir şey var: Kendimiz olabiliriz.

Kendin olmak için bir kimliğe ihtiyacın yok; başkası olmak için bir kimliğe ihtiyacın var.

Önce kim olduğunu bulmalısın. O zaman deli gibi olmalısın.

Dünyayı yönettiğimi iddia etmiyorum, ben sadece kendi gezegenimi yarattım.

Bu dağlarda, vadilerde, gözlerinizin taramadığı, süngünüzün parlamadığı, bombalarınızın yoklamadığı, botlarınızın pençesinin değmediği hiçbir yerin sizin olmadığını bilin.

1959′da ilk hikâyelerim Hallaç’ta Sait Faik ve Beckett etkisinde kalacağım korkusuyla epeyi bocalamışımdır. Birilerine benzemeyi, onları taklit etmeyi, kendi benliğimi bulmadan başkalarının açtığı yoldan arz-ı endam etmeyi bir çeşit hak yemek saydığımdan onların adını anmadan çıkaramazdım kitabımı.

Başka biri olmaya çalışmak, kendinizi harcamaktır.

Bir stile uygun giyinmek, manifesto yayınlamaya benzer; modaya uygun giyinmekse, dilekçe yazmaya.

Belki de, gerçekten neysen o olman daha iyi olacaktır.

Kalabalık içinde yaşamak zorunda kalabilirsin ama onun gibi yaşamak zorunda değilsin.

İnsanın ilk görevi nedir? Cevap basit: Kendin ol.

Tiyatroda kendi kimliğimizi kaybettik.

İlham kaynağım kimliğim oldu desem mübalağa etmiş olmam

Kendimizi başkalarına benzetmeye, gizlemeye o kadar alışmışız ki en sonunda kendimizi gizleriz.

Nefsine hakim olamayan, hiçbir şeye hakim olamaz.

Seni diğerlerinden farksız yapmaya tüm gücüyle gece gündüz çalışan bir dünyada, kendin olarak kalabilmek, dünyanın en zor savaşını vermek demektir. Bu savaş başladı mı, artık hiç bitmez.

Evvelden görmek hakim olmak demektir.

Kendimi bir marka olarak görmüyorum. Markalar sahtedir, ben gerçeğim.