Göz, kendisinden başka herşeyi görür.

Kendimizle barış yapana kadar dış dünyada asla barış elde edemeyiz.

Hayatımızda gerçekten ne istediğimizi anlayabilmek için kendimizi daha iyi tanımamız gerekir.

İnsan kendini konuşarak, başkasını yazarak yener.

Kendi cahilliğini okuyabilmek öyle sanıldığı gibi kolay değildir.

Okuduklarından daha fazla yazan bir kişi ile sohbet etmeyi asla arzu etmem.

Yazmasam deli olacaktım.

Kendi kendimizin dostu olmayı öğrenmeliyiz, çünkü kendi kendimizin en kötü düşmanı olma tuzağına çok kolay düşebiliriz.

Tek çıkar yol, gözlerimizi kendi içimize çevirmemizdir.

Kitaplar bize ne tür eşekler ve aptallar olduğumuzu hatırlatmak içindir.

Tek çıkar yol, gözlerimizi kendi içimize çevirmemizdir.

Yazarken yalnızım.

Kimse kendi içine girmeye çalışmaz.

Yazmak, geleceği görmektir.

İçimden geldiği için yazıyorum! Başkaları gibi normal bir iş yapamadığım için yazıyorum. Benim yazdığım gibi kitaplar yazılsın da okuyayım diye yazıyorum. Hepinize, herkese çok çok kızdığım için yazıyorum. Bir odada bütün gün oturup yazmak çok hoşuma gittiği için yazıyorum. Ben, ötekiler, hepimiz, bizler İstanbul’da, Türkiye’de nasıl bir hayat yaşadık, yaşıyoruz, bütün dünya bilsin diye yazıyorum. Kâğıdın, kalemin, mürekkebin kokusunu sevdiğim için yazıyorum. Edebiyata, roman sanatına her şeyden çok inandığım için yazıyorum. Bir alışkanlık ve tutku olduğu için yazıyorum. Unutulmaktan korktuğum için yazıyorum. Getirdiği ün ve ilgiden hoşlandığım için yazıyorum. Yalnız kalmak için yazıyorum. Hepinize, herkese neden o kadar çok çok kızdığımı belki anlarım diye yazıyorum. Okunmaktan hoşlandığım için yazıyorum. Bir kere başladığım şu romanı, bu yazıyı, şu sayfayı artık bitireyim diye yazıyorum. Herkes benden bunu bekliyor diye yazıyorum. Kütüphanelerin ölümsüzlüğüne ve kitaplarımın raflarda duruşuna çocukça inandığım için yazıyorum.

Benim için yazar olmak demek, içimizde taşıdığımız, en fazla taşıdığımızı biraz bildiğimiz gizli yaralarımızın üzerinde durmak, onları sabırla keşfetmek, tanımak, iyice ortaya çıkarmak ve bu yaraları ve acıları yazımızın ve kimliğimizin bilinçle sahiplendiğimiz bir parçası haline getirmektir.

Yazmak, derinleşmeyi ve kendi kendimizle hesaplaşmayı gerektirir.

Bizi yazmaya iten şey, genellikle kendi içimizdeki eksikliktir.

Yazar olmak, içe kapanmak demektir.

Susan kişi, kim olmadığının farkında bile değildir.