Bu benim rapim, bu benim şiirim, bu benim derinim, bu benim bendim, bu benim eserim, bu benim ta kendim... Ta kendim… Ta kendim… Ta kendim...

Ortalık öyle olsun ki, Farklı olduğumdan değil Varolduğumdan fark edileyim.

Şapka bize hakim değil, biz şapkaya hakim olmalıydık.

Herkesten daha iyi yapabileceğimiz bir şey var: Kendimiz olabiliriz.

Olduğum kişiden başka hiçbir izlenim oluşturmayı tasarlamam.

Yapmacık olup Sevilmektense, kendim olup nefret edilmeyi terçih ederim.

İnsanın asıl savaşı sabah kalktığı zaman aynada kendisiyle olduğu için, yani kime nasıl bir şey oynadığınız o zaman pek para etmiyor. Kendi kendinizle baş başa kaldığınız zaman asıl gerçek sizi tevazu dolu olmaya sürüklüyorsa bence bunun karşılığını oynamamak lazım.

Herkesin maskesini çıkarıp atmak zorunda kalacağı bir gece yarısı vakti gelir.

Kendin olmak için bir kimliğe ihtiyacın yok; başkası olmak için bir kimliğe ihtiyacın var.

Önce kim olduğunu bulmalısın. O zaman deli gibi olmalısın.

Bir maske taktığını fark ettiğin anda, o maske düşmeye başlamıştır zaten.

Siz olduğunuzu düşündüğünüz kişi değilsiniz. Siz ne düşünüyorsanız osunuz.

Eğitimli değilim, herhangi bir alanda da uzmanlığım yok... Ama samimiyim ve benim samimiyetim, benim kimliğimdir.

İçten düşün.

1959′da ilk hikâyelerim Hallaç’ta Sait Faik ve Beckett etkisinde kalacağım korkusuyla epeyi bocalamışımdır. Birilerine benzemeyi, onları taklit etmeyi, kendi benliğimi bulmadan başkalarının açtığı yoldan arz-ı endam etmeyi bir çeşit hak yemek saydığımdan onların adını anmadan çıkaramazdım kitabımı.

Başka biri olmaya çalışmak, kendinizi harcamaktır.

Kafasını kuma gömüp saklayan devekuşu, aynı zamanda kimliğinin en değerli parçasının kafası olduğunu anlatır.

İnsan,her şeye kapılmamalı: Sesin ses olduğunu, insanın insan olduğunu anlamalı, düzen anlayışının, duygu ifadelerinin ve estetik dayatmaların basmakalıplığından uzak durmayı bilmeli.

Her şey hiçbir şeyin yankısı değil.

Bir stile uygun giyinmek, manifesto yayınlamaya benzer; modaya uygun giyinmekse, dilekçe yazmaya.