Sessiz değilsin. Büyük bir gürültünün içindesin, duymuyorlar.

Sustu. Konuşmak gereksizdi. Bundan sonra kimseye ondan söz etmeyecekti. Biliyordu; anlamazlardı.

Biriyle konuşup bölüşmedin mi, en güzel anılar boynu bükük öksüz çocuklar gibi kalıyor.

En önemli şeyler en zor söylenir, çünkü kelimeler anlamını eksiltir.

Dil cesarettir: bir düşünceyi tasarlama, konuşma ve bunu doğru yapmak için.

Sözcükler bile bırakıp gidiyor sizi, bu kadar kötü işte.

Sadece söylemek zorunda olduğum şeyleri dinleyecek birini istiyorum.

Anlaşılmak bir lükstür.

Yalnız kalan insan acı çeker, bir tür endişe içindedir, çünkü düşüncesini, duygularını başkalarıyla paylaşamaz. İnsan büyük bir sevinç duyduğunda, başkalarına varolduğunu, hissettiğini, sevdiğini, yaşadığını, savaştığını, mücadele ettiğini bildirmek ister.

Herşeyi söylemem ama, her şeyin resmini yaparım.

Bir kelimenin tadına bakabilirsin.

Kelimeler, albayım. bazı anlamlara gelmiyor.

Kelimeden önce de Yalnızlık vardı. Ve Kelimeden sonra da var olmaya devam etti Yalnızlık... Kelimeler, Yalnızlığı unutturdu ve Yalnızlık, Kelimeyle birlikte yaşadı insanın içinde.

Bir kendimiz için düşünüp içimizde sakladıklarımız, düşünülmemiş demektir.

Çirkin kelimeler kendilerini daha iyi kelimelerle ifade edebilecek zeka olgunluğuna ulaşamamış insanlar tarafından kullanılır.

İnsanlar arasında yaşamak güçtür, susmak çok daha güçtür.

Müthiş yalnızım. Öyle yakın dost filan istemiyorum, istediğim kendimi anlatmak, ama anlatacağım kimse yok.

Yalnızlığım çok büyük. Arkadaşa ihtiyacım yok ama kendimden bahsetmeliyim ve konuşacak kimsem yok.

Hislerin renkleri vardı, kelimelerin yüzleri.

Kelimelerin kuvvetini bilmeyen insanlarla esaslı bir konuyu konuşmak mümkün değildir.