Otuz yaşındaydım. Önümde yeni on yılın uğursuz, tehditkâr yolu uzanıyordu...

Gelecek daha belirsiz değildir, şimdiden.

Yarın: Umutların, kestirimlerin, beklentilerin iskambil piramidi!

Belirsiz ve tehlikeli bir 10 yıl, bizleri bekliyor.

Neden hayat böyle trajik, neden böylesine bir uçurumun üzerindeki daracık bir kaldırım gibi. Aşağı bakıyorum; başım dönüyor; sonuna kadar nasıl yürüyeceğim, bilemiyorum.

Krizden sonraki ilk günler ve aylarda sudan çıkmış balığa, terhis olan askere, taburcu olan hastaya ya da hapisten salıverilen mahkuma benzeyeceğiz... Hem kurtulduğumuza sevinecek hem de hep korkacağız, ya geçmemişse, ya yine olursa diye.

İnsan bilmediginden daha çok korkar. Bildikçe yaptıkca hareket ettikçe korku azalır, alışılır, çareler, çözümler üretilir , yaratıcılık coşar... İste gelecege yolculukta aynen böyledir.

Hiçbir zaman gerçekleşmeyen kötülükler, bize ne kadar çok şeye mal oldu!

Bugün endişelenmek yarınki endişeleri gidermek içindir.

Bütün kaygılarından kurtulmak istiyorsan, korktuğun şeyin başına geldiğini düşün.

Gelecek kaygısı olan kişi ne mutsuzdur!

Gelecek olan her şey belirsizlik içinde yatar. Hiç durup beklemeden yaşa!

Zamanın ne yapacağı belli olmaz, güvenilecek bir şey değildir.

Bazen hala ertesi günün dünyanın son günü olacağından endişeleniyorum.

Hiçbir mâlûmâtım yok yarına dâir. Yarının benden haberi var ama bugüne dâir, benden geriye kalacak tek şey şiir. Ve akılda yıllarca akan sözlerimden tatlı nehir... Beni anlamaya çalış!

Bir insan bilinen bir tehlikeyle yüzleşebilir. Ancak onu bilinmeyen korkutur.

Korkunun hüküm sürdüğü bir dünyada, rüyada bile huzur yok.

Geçmişteki sorunlarımız ve geleceğe yönelik endişelerimiz ana hükmettikçe, biz de kaygılarla ve ümitsizlikle dolu bir bunalıma gireriz.

Unutmayın: olabilir de, olmayabilir de...

Meçhul ümitlere inanmadığım an, beni kurtaracak şeyin ne olduğunu bilmek istiyorum. Ümit etmek bile az. Emin olmak ihtiyacı. Yalancı istikbalin şüpheli vaatlerine değil, teminatına ve senedine ihtiyacım var.