Gurur insanı öldürebilirdi.

Gururlu insanlar kendileri için üzücü acıları doğururlar.

Bana öyle geliyor ki, fakir olduğunu bilen, bunu da söyleyen bir insanda, özel bir duygu, böbürlenme gibi bir şey vardır.

Gönüllerden kibri çıkarmak yüce dağları iğne ile kazımaktan daha zordur.

Gönüllerden kibri çıkarmak yüce dağları iğne ile kazımaktan daha zordur.

Gurur duyulacak en az bilgiye sahip olan bilgiçler, en çok kibir tarafından yönlendirilir.

Kimse "vazgeçilmez" değildir ve hiç kimse kendini vazgeçilmez sanan biri kadar "aptal" değildir.

En ağır günah, insanın kendini günahsız bilme gururudur.

Tarihin, kendisini değiştirdiklerini sanan insanları değiştirmek gibi bir alışkanlığı vardır.

Bir adamın değeri var mı, yok mu nasıl anlarız? Bütün isteklerine, bütün görüşlerine karşı zorluklar çıkarın. Gerçekten değerli bir insansa, zorlukların hepsini yenmesini bilecektir.

Gurur bütün insanlarda eşittir. Alçak gönüllü olanlar, gururlarını ötekilerden daha iyi gizleyebilenlerdir.

Cehaletin gerçek göstergesi; gurur, kibir ve kabalıktır.

İnsan arkadaşlarıyla gurur duymuyorsa, neyle gurur duyacak ?

Bir insan kaç kez dibe vurup da yaşamayı sürdürebilir?

İnsan, en çok sevdikleriyle sınanır.

İnsanın kibri güçlükler karşısında katılaşacak şekilde tasarlanmıştır.

İnsan canlıların en şereflisiymiş! Yazık değil mi kurbağaya? Ben şahsen en ufak bir şerefsizliğini görmedim!

Büyük felaketler büyük insanların yetiştiği okuldur.

Ağaç inceliğinden, adam kalınlığından kırılır.

Doğadan ayrı kalan insan, kibre tutulup tüm hakikati yadsımaya başladı, ve kendini doğanın hükümdârı olarak bildi. Ne zaman ki uzaklaştırdı kendini özünden, var oluşun temelinden, “doğa”dan, o zaman hastalıklar sardı bedenini ve şimdi de onlardan ilaç ve kimyasal bileşimlerle kurtulmaya çalışıyor. Bedenini ilaçlarla, toprağı ise kimyasal gübre ve herbisitlerle dolduruyor.