Kimlik kazanmak, değişimin göbeğinde değişmeden kalma becerisi edinmektir.

İmajım elimdeki kemanım.

İnsan kendi içinde kesinlikle bir bütün değildir, homojen değildir; içinde ne var ne yok karışır, bir an bir insandır bir an sonra başka bir insan.

Ben, bir çiçek çocuk veya böyle bir şey değilim... Her ne olursa olsun.

Aynı kişi olmanı bekliyorlar: Aynı düşman. Aynı sevgili. Aynı çocuk. Aynı yazar. Aynı esnaf. Aynı isyancı. Aynı çizer. Aynı arkadaş. Aynı amatör. Aynı tanıdık. Aynı yabancı... Seni "öyle" tanımış olanlar, seni hep "öyle" görmek istiyor: Hâlbuki eski düşmanların bile en temel stratejik hatasıdır "seni hâlâ o kişi sanmaları".

Kendimize ait şeyleri bilmezdik. Yabancı şarkıcıların hayatından haberimiz vardı ama bir Türk bestekarından haberimiz yoktu. Ben kendi kültürümle tasavvuf vesilesiyle tanıştım. Bir değişim oldu. İngilizce şarkılar yazardım ve ilk olarak 'Güllerin İçinden' şarkısını Türkçe olarak yazdım. Ben tesadüf diye bir şeye inanmıyorum. 5 milyonluk şehirde bir tanıdıkla karşılaşmak tesadüf olabilir mi? Muhakkak onun bir sebebi var. Burada olmamızın da bir sebebi var.

Benim özüm insan'dır.

Giderek, her şeyden vazgeçe vazgeçe, sanki bir başkası oldum.

Düne geri dönemem, çünkü o zaman bir başkasıydım ben.

Ne olduğumu bıraktığımda, neysem o olabilirim.

Sosyal medya insanların çok kolaylıkla –mış gibi davranabildiği bir mecra. Orada olduğumuz gibi değil, olmak istediğimiz gibi davranıyoruz. Aslında kişiliğimizde göstermek istediğimiz tarafları yansıtıyor ya da kendi kişiliğimizi cilalatıp parlatıyoruz. Kimlik egzersizi gibi herkes kendinin ne olabileceğini biraz orada göstermeye çalışıyor. Kendimize ait hayallerimizi, ümitlerimizi ve beklentilerimizi oraya yansıtıyoruz. Göründüğümüz kadar var olduğumuzu zannettiğimiz bir çağda yaşıyoruz.

kendimizi biçimlendirerek, hücrelerimizi değil. — önemli olan nokta bu… Hücrelerimizi biçimlendiriyoruz ama kendimizi değiştirmiyoruz.

Aynı "insan" olabilirim, ancak asla eskiden olduğum kişi olmam.

Walrus bendim, ben artık John'um

Beni ben olduğum için istemiyorlar, çünkü ben, hala istemedikleri eski benim.

Işıkta görüntümüz var. Oysa karanlıkta biz varız.

Cümleye başlarken başka insandım, bitince başka insan.

Bir kapıyı açan kişi ile kapayan kişi aynı varlık mıdır?

Bir programın jeneriği o programın ruhunu yansıtır. Zaten bir jenerik programın karakteristik özelliği oldu mu, onu değiştirmek zor.

Bir domuza kanat takabilirsiniz ama bu onu kartal yapmaz.