Anlamak, anladığımız kadarıyla yanlış anlaşılıyor.

İnsanlar bir şeyi anlamadıkları anda onu yanlış anlamaya başlarlar. Yanlış anlamaları bilgisizliklerini gizleme yöntemleridir.

Bir duygu, anlaşılmıyorsa, duygu değildir zaten.

Sustu. Konuşmak gereksizdi. Bundan sonra kimseye ondan söz etmeyecekti. Biliyordu; anlamazlardı.

Kızmak veya gücenebilmek için mutlaka biraz anlamak lazımdır.

Anladığım sözlerindeki öfkedir, sözlerin değil.

Tüm insanlar aynı sözleri kullanır ama birbirlerini anlamazlar.

Anlamak istemeyene bir şey anlatamazsın oğlum, uğraşma!

Cahil ile tartışırken söyleyeceğin her söz, ateşe atılmış birer odundur aslında…

İnsanlara anlattığım şeylerin, insanların işine geldiği gibi anladığını öğrendiğim günden beri; susuyorum.

İnsanları anlamak değil de onlara anlaşıldıklarını hissettirmek önemliyse, anlayanlar ve anlaşılanlar olarak bu çok taraflı bütünlüğün içinde tek taraflı her şey yok hükmündedir.

Empati dilsizlikten çıkmıştır. Dil geliştikçe empati azalır. Çünkü dil olunca anlamaya çalışmaz sorarsın.

Az anlamak ters anlamaktan iyidir.

Dünyanın yarısı söyleyecek birşeyi olan ama söyleyemeyen, öteki yarısı da söyleyecek birşeyi olmayan ama durmadan konuşan insanlardan oluşur.

İnsanın gözü de en az dili kadar konuşur, hatta göz dili dünyanın her yerinde sözlüğe başvurmaya gerek kalmadan anlaşıldığı için daha avantajlıdır.

İnsanlarla yüz yüze konuşarak her sorunu halledebilirsin; ama bazı insanlar gelir önüne, hangi yüzüne konuşacağını bilemezsin.

Hayat öylesine bir gizemdir ki onu kimse anlayamaz ve kim onu anladığını iddia ederse o sadece bilgisizdir. O ne dediğini bilmiyordur, o ne saçmaladığını bilmiyordur. Eğer sen bilge isen anlayacağın ilk şey şudur: Hayat anlaşılamaz.

İnsan bir başkasının sesini ne kadar duyabilir içinde?

İnsanlar arasında yaşamak güçtür, susmak çok daha güçtür.

Pek çok kimse açık yürekliliği her zaman sertlik sayıyor.